نیمه پنهان من

shakiba-a — Tue, 08 Jul 2008 06:18:18 GMT

دوستان خوبم سلام.

دیروز از مسافرت برگشتم،جای همه شما خالی خوش گذشت. آقا امام رضا طلبید و به پابوسش رفتیم، خیلی خوب بود. توی حرم همتونو یاد کردم و یک به یک اسم بردم و براتون دعا کردم. مخصوصاْ برای ویولت و هانیل و الهام از خدا خواستم که سلامتی شونو بهشون برگردونه . یا به قول ویولت کمکشون کنه تا خط شون رو عوض کنن . رویا جون پیغامی که فرستاده بودی اطاعت شد و همه اون چیزی رو که می خواستی از طرفت به آقا گفتم.

صمیم جان خیلی دلم می خواست ، می تونستم ببینمت. دائم به فکرت بودم.

برام خیلی جالب بود. خیلی ها التماس دعا داشتن، ولی من اول به یاد شماها بودم. وقتی میگم شماها یعنی همتون حتی کسایی که من بدون اینکه نام و نشونی براشون بزارم به وبلاگشون سر میزنم.

دیروز سرم خیلی شلوغ بود و نتونستم بهتون سر بزنم . امروز حتماْ میام پیشتون.

پارمیدا جان خیلی خوشحال شدم که دوباره برگشتی.

فعلاْ برم به کارام برسم. اگر تونستم میام و این مطلب رو کامل میکنم.

از اون پنج شنبه تا این پنج شنبه ، چه خبر؟

shakiba-a — Sun, 29 Jun 2008 11:29:18 GMT

پنج شنبه: صبح ساعت ۵ از خواب بیدار شدم. یک میز صبحانه کامل چیدم و بقیه رو از خواب بیدار کردم.

ساعت ۶ صبح: دخترم رو از زیر قرآن رد کردم و از خونه حرکت کردیم . طبق پیش بینی ها قبلی خیابونها مثل روز اول مهر شلوغ بود و ترافیک البته روان.

ساعت ۳۰/۶ صبح: به محل برگزاری رسیدیم. سه تا حوزه امتحانی تو یه خیابون بود کل خیابون بسته شده بود . منو و دخترم سر خیابون پیاده شدیم .

ساعت ۴۵/۶ صبح: در مدرسه باز شد و داوطلبان وارد شدند. از ورود اولیا به محوطه مدرسه جلوگیری می کردند.

ساعت ۷ صبح : یه لحظه آقا سربازه روش رو برگردوند منم رفتم تو مدرسه. یهویی از پشت سرم دوید که آهای خانوم کجا کجا؟ از دید بقیه اولیا دور شده بودم. بهش یه چیزی گفتم اونم گفت بفرمایید فقط زود برگردین.

ساعت ۳۰/۷ صبح : صدای بلندگو مدرسه بلند شد و اجازه ورود به سالنها رو دادند. دخترکم رنگ به رو نداشت . براش یه آیت الکرسی خوندم ، بوسیدمش و بهش گفتم که من همینجا هستم تا برگردی. یه صدایی از پشت سر صدام کرد برگشتم دیدم آقا سربازه با لبخند میگه من منتظر شما هستم ، ازش تشکر و عذرخواهی کردم و اومدم بیرون.

ساعت ۹ صبح: اکثر اولیا تا این ساعت پشت درهای بسته حضور داشتن. ولی گرمای هوا باعث شد که عده ای برن دنبال کار و زندگیشون و فقط یه عده آدم بیکار و بی عار مثل من اونجا بمونن. تا ساعت ۹ همه سرپا ایستاده بودن که یه آقاهه از تو صندوق ماشینش یه حصیر درآورد و پهن کرد تو پیاده رو خانوما هم از خدا خواسته رفتن ، نشستن. بقیه هم هر کدوم یه تیکه روزنامه یا مقوا پیدا کردن و نشستن . و این اولین تجربه من در نشستن در پیاده رو بود.

ساعت ۳۰/۱۱: خیل جمعیتی که رفته بودند ، برگشتند و دوباره هیاهو بپا شد.

ساعت ۱۵/۱۲ ظهر: درهای مدرسه باز شد و بچه ها اومدن بیرون. شاید باورتون نشه ولی انگار سالها بود که از دخترم دور بودم ، این چند ساعت برام به اندازه چند سال کش اومده بود. وقتی بهم رسیدیم ...

همین موقع بود که پدرش هم رسید و باهم برگشتیم.

کلاْ خودش از آزمون راضی بود. با اینحال باید منتظر باشیم .

امروز کارت دانش گاه آ ز ا د رو میگیره و پنج شنبه هم در شهری که انتخاب اولش هست امتحان داره. قراره که آخر هفته خانوادگی بریم و دخترم امتحانش رو بده . همسرم میگه چند روز مرخصی بگیریم و از اون طرف بریم مشهد . ولی من روز دوشنبه یه قراره از پیش تعیین شده دارم که حتماْ باید اداره باشم، همسرم میگه تا دوشنبه برمی گردیم. نمی دونم حالا ببینیم خدا چی می خواد.

من اعتقاد دارم که هیچوقت نباید چیزی رو بزور از خدا گرفت. همیشه خودم وقتی درخواستی، التماسی دارم ، بهش میگم که من دلم میخواد اینطور باشه ولی در نهایت راضی هستم به اون چیزی که خودت برام صلاح میدونی و از خدا خواهش میکنم که بهترین راه رو جلو پام بزاره. این مورد دانش گاه دخترم هم همینطور ، می دونم که دخترم سعی و تلاش خودش رو کرده ، ولی باز هم به خدا گفتم هرطور که مصلحت میدونی راه رو براش هموار کن.

من با صدای تو می خوانم

shakiba-a — Sun, 22 Jun 2008 22:14:18 GMT

تقدیم به مادر عزیزم و همه مادران :

من با صدای تو می خوانم در اوجِ آبـــــی یِ باورهــــــا

دارد ترانـــه ی پـــــــروازم تحریــــر بـــــــال کبوترهــــا

من در هوای تو می رقصم بــــا موجِ دامن پُـــر پولــــک

رقصی چنان که تو را آیـــد یــــاد از نسیم و صنوبرهـــــا

من در فضای تو می بینـم تصویـــر سبزی یِ بالـــــم را

چون طوطیک که در آیینـه نقش چمن کشـــد از پـــرها

من در خطوط تو می جویم پَرچینِ امــــن حمایـــــت را

تا بـــی امان نگذارد کـــس پــا بــــر طراوت شبدرهـــــا

من در ضمیر تو می رویم آن پیچکم که به سر سبزی

افشانده خرمن گیسو را بـــر بام و تارَم و سردرهــــا

من با زبان تو می سوزم آری، تو شعله و من شمعم

در من تجلی یِ پُر اشکت پیچیــــده رشته ی گوهرها

من با امید تو می سازم کاخـــی بـــه وسعت آزادی

سیمین

روز ولادت فاطمه زهرا(س) و روز مادر رو به همه شما دوستان تبریک میگم.

و اما گزارشی از وضعیت خودم :

به لطف پروردگار و همراهی همه شما حالم خیلی بهتره و دارم دنبال زندگی میدوم که ازش عقب نمونم. تو این مدت که حال و روز خوبی نداشتم و فقط دلم می خواست تنها باشم . شب ها دچار بی خوابی شده بودم . وقتی هم خوابم میرفت دقیقاْ مثل این تو دریا در حال دست و پا زدن و فرار کردن بودم. حالا فکر کنید با این اوضاع و احوال یک طفل معصوم پرانرژی داشته باشی که منتظره مامانش از سرکار بیاد تا باهاش بازی کنه یا ببرش پارک این پارک رفتن هر روز ما هم برای خودش داستانی داره. خلاصه الان خوبه خوبم و مثل گذشته سرحال و قبراق (درست نوشتم؟).

همینجا از همه دوستای خوبم که تو این مدت به من لطف داشتن تشکر می کنم . با پیش اومدن این شرایط فهمیدم تنها که نیستم ، بلکه کلی دوست بی نقاب نادیده(به نقل از سین بانو جان) دارم که همتونو از صمیم قلب دوست دارم .

من این اسمایلی ها رو خیلی دوست دارم. هر که تو دلش گفت چه ندید بدید، راست گفته .

پی نوشت مهم: دخترکم امروز کارت کنکورش رو گرفت. و پنج شنبه هم کنکور داره. خیلی اضطراب داره. لطفاْ براش دعا کنید.

گلایه نامه

shakiba-a — Sun, 15 Jun 2008 07:15:18 GMT

یا رب ز کرم بحال من رحمت کن- بر این دل ناتوان من رحمت کن
در سینه دردمند من راحت نه - بر دیده اشکبار من رحمت کن

من چه کار کردم؟ به کی بد کردم؟ حق کیو ضایع کردم؟ به کی دروغ گفتم؟ به کی تهمت زدم؟ غیبت کیو کردم؟ زیر آب کیو زدم؟ از کدوم راه راست منحرف شدم؟

مگر نه اینکه میگن مکافات اعمال آدما تو همین دنیاست. مگه نه اینکه میگن هر چیو با این دست بدی با اون دست میگری. مگه نمی گن دست دست و می شوره، دست هم صورت رو. مگه نمی گن هر چه بکاری همونو درو می کنی . پس کو ؟ چی شد؟

از وقتی یادم میاد سعی کردم برای والدینم بهترین فرزند باشم. برای همسرم بهترین زن. برای فرزندم بهترین مادر. برای اقوام بهترین فامیل. برای همکارام بهترین همکار. برای دوستان بهترین دوست. برای دشمنانم ، دشمنی نکردم . از کسایی که پشت سرم حرف زدن، گذشتم. کسایی رو که بهم دروغ گفتن بخشیدم. کسایی رو که بارشون رو روی دوشم انداختن تحمل کردم. تا الان به یاد ندارم کسیو از خودم رنجونده باشم. تا اونجایی که توانایی داشتم به اطرافیانم کمک کردم .

پس خدا جون چی شد؟

الهی! گاه می گویی که فرود آی و گاه می گویی که گریز، گاه فرمایی که بیا و گاه گویی که بپرهیز!

خدایا! نشان قربت است این؟ یا محض رستاخیز؟ هرگز بشارت ندیدم تهدیدآمیز.

بیشتر از اینا ازت انتظار داشتم. نگو که ناشکری. نگو که قدر نشناسی . نگو که خوشی زده زیر دلت.نگو که قدر عافیت رو نمی دونی. نگو که ... چون خودت بهتر از هر کس میدونی که همیشه شکر گزارت بودم.

الهی از پیش خطر و از پس راهم نیست، دستم گیر که جز تو پناهم نیست.

الهی دستم گیر که دست آویز ندارم، و عذرم بپذیر که پای گریز ندارم.

خودت بگو این همه سختی که تا حالا کشیدم ، کی ناشکری کردم؟ داغ عزیز ندیدم؟ بیماری نکشیدم؟ درد و رنج عزیزانم رو ندیدم؟مشکلات مالی نداشتم؟ تازه اینا اون چیزایی هستن که می تونم فریاد بکشم و بگم. اون سختی هایی که خودت میدونی و من فقط فقط به خودت گفتم چی؟؟

الهی در سر آب دارم، در دل آتش، در باطن ناز دارم، در باطن خواهش در دریایی نشستم که آنرا کران نیست، به جان من دردیست که آنرا درمان نیست، دیده من بر چیزی آید که وصف آن بزبان نیست.

یادته همین چند وقته پیش، آره همین چند روز پیشو میگم . وقتی همه حرفام رو باهات زدم آخرش باز دست به آسمون بلند کردم و گفتم شکرت، نگفتم؟ گفتم راضی هستم به رضای تو. نگفتم؟ گفتم هر طور که خودت صلاح میدونی ، نگفتم؟ گفتم که امیدم تویی. نگفتم؟ گفتم هیچ کس جز تو نمی تونه کمکم کنه. نگفتم؟ گفتم .... پس چی شد ؟؟

ای مهربانِ بردبار! ای لطیف و نیک یار، آمدم به درگاه خواهی به ناز دار و خواهی خوار.

الهی! کانِ حسرت است این دلِ من! مایه ی درد و غم است این تنِ من.

یه دفعه به خودم اومدم، باورم نمی شد که چطور در عرض چند ثانیه همه چیز برام تموم شد ، دنیا جلو چشمام سیاه شد، هیچ چیزو نمی دیدم ، هیچ صدایی رو نمی شنیدم تنها چیزی که جلو چشمم بود روحم بود که هزار تکه شده بود و تنها صدا ، صدای شکسته شدن خودم . داشتم پس می افتادم ، داشتم پر پر میزدم. چیو می خواستی بهم ثابت کنی؟ می خواستی بهم بفهمونی که ضعیفم، سستم، ایمانم کمه؟ می خواستی بهم بفهمونی که زیادی از خود راضی هستم؟ می خواستی بهم بفهمونی که هیچم؟ می خواستی بهم بفهمونی که بدتر از اون هم می شد؟؟

الهی یک دل پر درد دارم و یک جان پر زجر، خداوندا این بیچاره را چه تدبیر، بار خدایا در ماندم از تو لیکن در ماندم در تو، اگر غایب باشم گویی کجایی، و چون بدرگاه آیم در را نگشایی.

خدا جون فهمیدم . فهمیدم که همیشه بدتر از بد هم هست. فهمیدم که اگر بخوای می تونی تو یه چشم بهم زدن همه چیزه آدمو ازش بگیری. فهمیدم که اگر بخوای می تونی با یه آه نفس آدمو ببری. فهمیدم اگر بخوای ...نه نفهمیدم ، میدونستم !!!! شاید نیاز به یادآوری بود . نیاز به یه تلنگر .

الهی! آب عنایت تو به سنگ رسید، سنگ بار گرفت، سنگ درخت رویانید درخت میوه و بار گرفت، درختی که بارش همه شادی، طعمش همه انس، بویش همه آزادی، درختی که بیخ آن در زمین وفا، شاخ آن بر هواء رضا، میوه ی آن معرفت و صفا، حاصل آن دیدار و لقا.

پی نوشت: دوستان عزیزم ،معذرت می خوام که نگرانتون کردم. حالم بهتر شده و دارم سعی می کنم خودمو پیدا کنم . سنگینی و سختی این موضوع و فشاری که به من وارد شد، بیشتر به این دلیل بود که همراهی نداشتم. این مطلب رو همون چند روز اول که حال و روز خیلی بدی داشتم نوشتم البته امروز یه کمی توش دست بردم ، چون نمی خواستم شماها رو خیلی ناراحت کنم.
از همه شما که منو دلداری دادین ممنونم . درسته که همه چیز رو واضح و روشن توضیح ندادم ولی بدونین که در همین حد رو هم فقط به شما گفتم. بدون هیچ تعارفی میگم که همتونو دوست دارم .

shakiba-a — Sat, 31 May 2008 09:58:18 GMT

کلافه ام, گیجم, سردر گمم, نمی دونم کاری که می خوام بکنم درسته یا نه؟ نمی دونم اگر درسته باید از چه راهی وارد بشم؟ اگر هم غلطه چرا غلطه؟و درستش چیه؟

خدایا از کی بپرسم؟ کی می تونه کمکم کنه؟ گه گیجه گرفتم. منی که همیشه سنگ صبور خیلیا هستم حالا که خودم یه سنگ صبور می خوام , ندارم. خیلی کسا هستن که ادعا می کنن میتونن سنگ صبور باشن, ولی من قبولشون ندارم. چند شبه یه خواب راحت به چشمم نیومده. هر وقت هم خوابم رفته با یه کابوس از خواب پریدم و کلی گریه کردم.

کاش می شد با همسرم در این مورد صحبت کنم. کاش سنگ صبورم می شد. ولی نه. تحمل شنیدن نداره. خوب می دونم به جای اینکه کمکم کنه همه چیز و بدتر می کنه.

می خواستم با مادرم صحبت کنم , درست همون روزی که بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم راضی شدم که موضوع رو به مادرم بگم از شهرستان تماس گرفتن که عموش فوت کرده, و یک ساعت بعدش مادرم رفت شهرستان و هنوز هم نیومده.

تصمیم گرفتم با یکی از همکارام که همیشه درد و دل هاشو پیش من میاره , حرف بزنم. بهش زنگ زدم تا بیاد پیشم. ولی پشیمون شدم و بهش گفتم زنگ زدم حالتو بپرسم و خداحافظی کردم. آخه آدم هر حرفی رو نمی تونه به هر کسی بگه. خدایا خودت کمکم کن.

همین الان که شروع به نوشتن کردم صدای اذان ظهر به گوشم رسید. یه کم دعا کردم و نیت کردم و یه فال حافظ گرفتم:

shakiba-a — Mon, 26 May 2008 05:14:18 GMT

دوستای خوبم سلام. از همه دوستان عزیزم که تولد دو تا دختر نازنینم رو بهم تبریک گفتن تشکر می کنم.

حقیقتش به علت یه سری مشغله کاری و فکری قصد آپ کردن نداشتم. ولی همونطور که همتون می دونید آپ کردن من روال مشخصی نداره. یعنی هر وقت که یه موضوعی پیش بیاد همون موقع تصمیم به نوشتن می گیرم و بلافاصله تصمیمم رو عملی می کنم. علت اصلی این هم که پستها آب دوغ خیاری هستن همینه که فقط می نویسم و اون چیزی که تو ذهنم هست رو به نمایش میزارم بدون اینکه در مورد اون مطلب خاص فکر کنم. اگر هم که موضوعی پیش نیاد تنبلی رو پیشه می کنم و به خوندن وبلاگ دوستان بسنده می کنم.

این مطلبی که الان دارم می نویسم ، مربوط میشه به هفته پیش تو این یک هفته فرصتی دست نداد تا براتون تعریف کنم. بیشتر هم منظورم از نوشتن این موضوع اینه که :
می خوام شما راهنماییم کنید و تجربه ها و دانسته های خودتون رو با من شریک باشید.

هفته پیش تولد شیوا بود. امسال تولدشون (شیدا و شیوا) رو خیلی مختصر برگزار کردیم. خودمون بودیم و مادربزرگشون. البته هدیه محفوظ بود . روز بعد که شیوا رو به مدرسه رسوندم توی راه گفت مامان من می خوام ظهر موقع برگشتن از مدرسه، برای خواهرم هدیه بخرم. چند تا مغازه نزدیک مدرسه ش هست که هر وقت چیزی لازم داشته باشه از اونجا می خره. گفتم باشه بخر.

هر ماه مبلغی رو به عنوان پول تو جیبی از پدرش می گیره و اگر چیزی بخواد بخره از همون پول هزینه می کنه. اون روز وقتی رسیدم اداره ، ساعت ۹ همسرم بهم زنگ زد و از من پرسید که شما از توی کیف من پول برداشتین؟ گفتم: نه ، چطور ؟ پول گم کردی؟ گفت : مقداری پول تو کیفم گذاشته بودم برای کاری الان ۱۰ هزار تومنش کمه. منم گفتم نه من برنداشتم (یعنی اصلا عادت ندارم که دست توی کیف همسرم کنم) . بهش گفتم شاید از کیفت افتاده ، یا جایی خرج کردی و فراموش کردی . گفت : نه ، مطمئنم که نه گم کردم و نه خرج کردم.

اون روز وقتی از اداره برگشتم خونه ، شیوا و شیدا خونه بودن . از شیوا پرسیدم هدیه خریدی؟ گفت : بله. رفتم اتاق شیدا که ببینم چی براش خریده. یه سبد گل خشک شده (البته کوچیک) با یه کرم پودر ، ریمل و رژ لب برای خواهرش خریده بود. از ظاهر سبد گل معلوم بود که کمتر از ۵ یا ۶ هزار تومان نشده و اون لوازم آرایش هم که بود.

از شیوا پرسیدم: اینا رو چند خریدی؟ خیلی قشنگن. سریع گفت مامان من به خودم قول دادم که قیمت اینا رو به هیچکس نگم .
همیشه به دخترام می گم که آدم باید راز دار باشه و حرف خودش و دیگران رو به حراج نزاره و حرفش رو به هرکسی نگه در عین حال بهشون گفتم که مادر و پدر آدم جدا از دیگران هستن و باید به پدر و مادر اطمینان داشت و حرف دلت رو به اونا بگی تا در مواقع لزوم بتونن کمکتون کنن.
بهش گفتم: عسلم ، قشنگم من که هیچکس نیستم ، من مامانتم . دستش رو گرفت جلو دهنش و فرار کرد. با دیدن این صحنه مطمئن شده بودم که اون ده هزار تومن رو برداشته.

برام غیر قابل باور بود . چون همیشه فکر می کنم بچه ها چیزهایی رو که تو خانواده می بینن یاد می گیرن البته جامعه که جای خود داره . دختر بزرگم تا الان سابقه نداشته که حتی یک بار به کیف من یا پدرش بدون اجازه دست بزنه. حتی خود من و همسرم هم همینطور و روی همین حس اطمینان هیچ قفل و بندی تو خونه ما وجود نداره. حالا تصور این موضوع برام وحشت آور بود.

چون نمی خواستم صریح بهش بگم که پول رو تو برداشتی و ترجیح می دادم که خودش بیاد و بگه ، رفتم پیش شیدا و موضوع رو بهش گفتمو ازش خواستم که با شیوا صحبت کنه و بهش بگه که برو و خودت همه چیز رو به مامان بگو. همسرم هم اومد خونه و تا رسید رفت تو اتاق بچه ها و ازشون پرسید که شما از تو کیف من پول برداشتین؟

سریع یه بهونه ای جور کردم و از همسرم خواستم که بریم بیرون. تو ماشین شروع کردم به صحبت کردن و پرسیدم فکر می کنی پول چی شده؟ گفت نمی دونم. ولی مطمئنم که گم نکردم. بهش گفتم فکر کنم من می دونم چی شده . پرسید چی شده؟ براش قضیه خرید هدیه و قیمت تخمینی هدیه رو گفتم. خیلی عصبانی شد و توی ماشین شروع کرد به داد و بیداد کردن (به همین خاطر بود که خواستم بیرون از خونه باهاش صحبت کنم).

من فقط گوش می کردم. بعد از اینکه یه کمی آروم شد ، بهش گفتم درسته که تا حالا تو خونه ما همچین مواردی پیش نیومده ولی فکر می کنم تو این سن هم زیاد دور از ذهن نباشه. اون هنوز یه بچه س و وسوسه اینکه برای خواهرش هدیه بخره به اینکار وادارش کرده. شیوا کار بدی کرده و من هم از فکرش دیوونه می شم ، ولی الان وظیفه من و شما اینه که بدی اینکارو بهش نشون بدیم طوریکه آگاه بشه ولی از ما نترسه. چون اگر ترسی تو وجودش ایجاد بشه ممکنه باز هم تو شرایط دیگه این کار و انجام بده ، ولی به شکل دیگه ای که شاید ما اصلاْ متوجه نشیم. پس به جای داد و بیداد کردن و تهدید کردن و ایجاد وحشت کردن ، بهتره که باهاش صحبت کنیم و بهش بفهمونیم که کارش اشتباه بوده.

خلاصه بعد از یک ساعت صحبت تونستم ، راضیش کنم که خونسرد باشه و بهش گفتم که من با شیوا صحبت می کنم و ازش می خوام که بیاد و از شما عذر خواهی بکنه. عذر خواهیش رو به این شرط قبول کن که دفعه آخرش باشه که همچین کاری رو کرده.

وقتی برگشتیم خونه، شیدا اومد تو آشپزخونه و گفت مامان حدست درست بوده . پول رو شیوا برداشته ولی هرچی بهش گفتم که برو و با مامان صحبت کن، قبول نکرده و گفته چند روز دیگه بابا پول توجیبی بهم می ده و من اون پول رو برمی گردونم. رفتم تو اتاق نشستم و شیوا رو صدا کردم اومد و روبروی من نشست،بهش گفتم شیوا نمی خوای چیزی به مامان بگی؟؟ یه لحظه سکوت کرد و گفت چرا می خوام بگم. گفت که ده هزار تومن از کیف بابا برداشتم و برای خواهرم هدیه خریدم .

باهاش صحبت کردم و براش توضیح دادم و بهش گفتم باید بری و از بابا عذر خواهی کنی(به علت ضیغ وقت و سر رفتن حوصله شما این قسمت رو کامل توضیح ندادم).

حالا از شما دوستان می خوام، که به من بگین به نظر شما من چه کار باید کنم؟ چون من هنوز نگرانم و می ترسم که این موضوع دوباره تکرار بشه. دلم می خواد نظر همتون رو در این مورد بدونم .

پی نوشت: بهش می گم عزیزم می دونی تخم مرغ دزد عاقبت شتر دزد می شه؟ میگه مامان نگران نباش من شتر دزد نمی شم. میگم از کجا معلوم؟ میگه اولاْ که تو کتاب علوم کلاس دوممون نوشته بود که شتر تو مناطق کویری زندگی می کنه، دوماْ شتر تو خونه ما جا نمی شه (حالا قیافه منو تصور کنید).

بعداً نوشتم: دوست جونام ممنون که ملاحظه منو می کنید و نظراتتون رو خصوصی می فرستید باور کنید من اصلا ناراحت نمی شم نظرتونو راحت بگین و بزارین بقیه هم از نظرات شما استفاده کنن (بازم هر جور راحتین).

دوستان لطفا یه سری هم به اینجا بزنید باید کاری کرد من که با خوندن این مطلب بهم ریختم.

shakiba-a — Tue, 13 May 2008 07:14:18 GMT

دیروز به طور اتفاقی بعد از چند سال تو خیابون دیدمش. خیلی شکسته شده بود. وقتی منو دید از خوشحالی گریه کرد. گفت دلم برات خیلی تنگ شده بود. می گفت یادته چه روزهایی رو با هم گذروندیم. می گفت یادته چقدر با هم آتیش می سوزندیم. می گفت دلم می خواد برگردیم به اون روزها.

وقتی ۴ سالش بود ، پدرش فوت کرد. مامانش خیلی جوون بود. با فوت همسرش مونده بود یه زن جوون با ۴ تا بچه. من اون موقع ۵ سالم بود. بعد از فوت پدر خانواده رفت و آمد ما به خونشون بیشتر شده بود. من از این موضوع خیلی خوشحال بودم چون هر وقت که می رفتیم خونشون حسابی آتیش می سوزندیم. مادر من و مامان اون می شستن با هم صحبت می کردن و ما هم از در و دیوار بالا می رفتیم.

من و اون همبازی های خوبی برای هم شده بودیم. حالا دیگه اون ۱۴ سالش بود و من ۱۵ سالم . وقتی می رفتیم خونشون دیگه دوست نداشت با من بیرون بره، می گفت تو خونه با هم بازی کنیم. من نمی فهمیدم که علتش چیه. وقتی ازش می پرسیدم چرا؟جوابی نمی داد. یه روز خیلی بی مقدمه بهم گفت که داداشم تو رو دوست داره. من اصلاْ تو خط عشق و عاشقی نبودم ، خیلی راحت بهش گفتم خوب منم داداش تو رو دوست دارم. اون هم دوید تو اتاق و به داداشش گفت. بعد داداشش برای من یه نامه نوشت و توش نوشته بود که عاشقم شده. منم خندیدم، نامه رو دادم به دوستم و گفتم فکر کنم داداشت اینو برای تو نوشته.

چند سال دیگه گذشت ، من ۱۹ سالم بود و اون ۱۸ سالش . تا راهنمایی بیشتر درس نخوند. حالا دیگه متوجه همه چی شده بودم. فهمیدم مادرم به خاطر اینکه بتونه بهشون کمک کنه ارتباطش رو باهاشون بیشتر کرده بود. مشکلات مالی زیادی داشتن. یه روز از مادرم پرسیدم که چرا با این همه مشکلاتی که دارن دخترشون(دوست من) ازدواج نمی کنه؟؟ مادرم گفت خواستگار نداره. پرسیدم چرا؟ گفت هم به خاطر وضعیت مالیشون هم اینکه دختره برو رویی نداره. خوب اینکه خوشگل نبود که دلیل نمی شد!! اون برای من یه دوست خوب بود و از هر نظر کامل.

من ازدواج کردم. نگاه حسرت آمیزش روی من سنگینی می کرد. یک سال بعد به اولین خوستگارش جواب مثبت داد و ازدواج کرد. همسرش مرد خوب و مهربونی بود. درآمدش هم بد نبود. ولی از نظر قیافه و هیکل اصلاْ خوب نبود. یادمه روز عروسیش خیلی خوشحال بود. منم خوشحال بودم.

چند سال از ازدواجشون می گذشت. دو تا بچه داشتن. دوست من دیگه زشت نبود. قیافش کلی عوض شده بود. به قول معروف آب زیر پوستش رفته بود. و با لباس های شیکی که می پوشید برای خودش خانمی شده بود.

یه روز شنیدم که داره از شوهرش جدا می شه. علتش رو جویا شدم گفتن که می گه من روم نمی شه با این آقا بیرون برم . خجالت می کشم. نه قیافه داره ، نه هیکل داره، نه قد و بالایی داره. همون روزا قهر کرده بود رفته بود خونه مامانش. رفتم دیدنش . باهاش صحبت کردم . گفتم این حرفا درسته؟ سرشو انداخت پایین ، گفت تو هم می خوای نصیحتم کنی؟ تو خودت حاضر میشی فقط یک بار با همسر من بیرون بری؟ بهش گفتم حالا بعد از چند سال فهمیدی که شوهرت زشته؟ اون پدر بچه هاته؟ هیچ فکر کردی بچه هات چی می شن؟ گفت خسته شدم. منم دلم می خواد با شوهرم برم بیرون. برم خونه فامیلم، با دوستام رفت و آمد کنم. گفتم خوب برو. گفت خودش هم از خودش فراریه . با ما هیچ جا نمی آد. میگه من کار می کنم ، براتون پول میارم ، شما هم زندگی کنید.

دیگه بیشتر از اون نمی تونستم چیزی بگم. فایده ای هم نداشت اون تصمیم خودشو گرفته بود. بعد از چند ماه از هم جدا شدن. منم دیگه ندیدمش. دو سال بعدش شنیدم که دوباره ازدواج کرده. برادرش که تو بچه گی عاشق من شده بود تو یه تصادف فوت کرد تو مجلس ختم برادرش، با همسر دومش دیدمش. با افتخار کنار همسرش ایستاده بود.ته دلم براش خوشحال بودم.

بعد از چند وقت شنیدم که بخاطر بچه هاش با همسر دومش اختلاف پیدا کرده. دخترش بزرگ شده و دوست داره پیش مامانش باشه، همسرش هم قبول نمی کنه. دخترش هم بی تابی می کنه. بعد از کلی کشمکش . دخترش راضی می شه که پیش مادر بزرگش بمونه. ولی اسماْ اینطور بوده. دائم خونه مامانش بود. شوهرش هم نتونسته بود قبول کنه و باز هم ...

به روش نیاوردم که از طلاقش از همسر دومش هم خبر دارم. و اون از اینکه من از این موضوع بی خبرم کلی خوشحال بود.

من این روزا چقدر تلخ شدم . شما هم این تلخی رو احساس می کنید؟؟

بیست و هفتم اردیبهشت ، خداوند مهربون با به دنیا اومدن شیدای عزیزم بهشت رو به من هدیه کرد و ۸ سال بعدش چهارم خرداد با دیدن روی زیبای شیوای نازنینم یه بار دیگه فرصت چشیدن این لذت شیرین رو به من داد. دو تا فرشته که همه دلیل بودن من هستن. خیلی دلم می خواست تو یه پست ویژه تولد دو تا گل زندگیم رو برگزار کنم .

خدایا به خاطر همه نعمت های خوبی که به من دادی شکر گزارت هستم و به خاطر چیزهایی که بهم ندادی هیچ گلایه ای ندارم.

shakiba-a — Sun, 27 Apr 2008 11:23:18 GMT

برای عیادت یکی از اقوام راهی بیمارستان شدیم. بیمارستان در محدوده طرح ترافیک بود و نمی تونستیم با ماشین خودمون بریم. تصمیم گرفتیم که از مترو استفاده کنیم.

تو این مدت که مترو راه اندازی شده این دفعه سوم بود که من سوار مترو می شدم. از ایستگاه صادقیه سوار شدیم . ما سه نفر بودیم و چون هر سه تامون خانم بودیم تصمیم گرفتیم از قسمت ویژه بانوان استفاده کنیم. خیلی شلوغ بود. با زحمت سوار شدیم . بعد از دو دقیقه متوجه خانومی شدم که داشت اجناسی رو به مسافرین عرضه می کرد. لوازم آرایش، جوراب، انواع لباس و ...

من عین آدمی که چیزه عجیبی دیده باشه ،داشتم نگاهش می کردم. خانومی که بغل دست من نشسته بود، ازم پرسید تا حالا سوار مترو نشدین؟ من که از این همه زیرکی این خانوم متعجب شده بودم گفتم چطور مگه؟ گفت این شغل این خانومه همیشه اینجاست.

همینطور که خانومه داشت برای من توضیح می داد، دیدم یه دختر بچه ۵-۶ ساله روبروم ایستاده و داره منو نگاه می کنه، نگاهش که کردم بهم گفت خاله می شه منم بشینم، خسته شدم . من خودمو جمع کردم و براش جا باز کردم و نشوندمش.

دختر کوچولو اسمش فاطمه بود . وقتی نشست کنارم بهم گفت که این خانوم (همون خانومی که فروشندگی می کرد) مامانم. و با خنده گفت منم همیشه باهاش میام . دخترک به من گفت شما از مامان من چیزی نمی خرید؟ گفتم چرا می خرم. یه جفت جوراب ازش خریدم. فاطمه خیلی خوشحال شده بود . ازم پرسید اسمت چیه؟ اسممو بهش گفتم. گفت گوشتو بیار می خوام یه چیزی بهت بگم. گوشمو بردم طرفش صورتمو بوسید و گفت خیلی دوست دارم .

یه لحظه متوجه یه کبودی تو صورتش شدم ، ازش پرسیدم فاطمه جان صورتت چی شده؟ آروم گفت بابام زده. من عین آدمای برق گرفته شده بودم،که یه دفعه زبونش رو در آورد و زخم روی زبونش رو نشونم داد و گفت ببین زبونم هم بابام کنده .

حالم بد شده بود. زبونم بند اومده بود. رنگ و روم پریده بود . خانوم بغل دستی من که حال و روز منو دید ازش پرسید بابات کجاست؟ فاطمه هم گفت سرکاره. دوباره به من گفت گوشتو بیار و بهم گفت که اَلَکی گفتم بابام سرکاره. بابام زندان بوده تازه اومده .

دیگه صورت هیچکدوم از مسافرها رو واضح نمی دیدم . فقط چهره معصوم فاطمه جلو چشمم بود و اندام لاغر و نحیف و رنگ و روی پریده مامانش که با اصرا می خواست اجناسش رو به مسافرها بفروشه.

می دونم که این مورد فقط یه نمونه از خرواره. اگر دور و برمون رو خوب نگاه کنیم ، متوجه می شیم که سرخی صورت همه آدما از یه نوع نیست .

مطلب بالا الان حال همتونو گرفته . برای همینم یه موضوع دیگه می نویسم که هم به سئوال بعضی دوستان در مورد پست قبلی جواب داده باشم همینکه یه لبخند رو لباتون بیاد . برای بعضی از دوستان سئوال بود که علی آقا چطور بعد از ۱۵ سال منو شناخته. خداییش این موضوع برای خودم هم جای سئوال داشت .

چند روز بعدش همون فامیلمون که این ملاقات تاریخی خونه اونا به ثبت رسیده بود برای پس دادن بازدید به منزل ما اومدن. بین صحبت هاشون ملاقات اون روز رو هم یادآوری کردن. منم رو کردم به خانومش و گفتم خدایی این پسرخاله شما خیلی حافظه قوی داره که بعد از ۱۵ سال منو شناخت.

با این حرف من لبخند روی لب خانوادشون نشست و خانوم شروع کردن به تعریف کردن ، فکر می کنید قضیه چی بوده؟

اون روزی که من با علی آقا تصادف کردم یادتون هست که گفتم علی نزاشت من تا خونه برسونمش و سرکوچه پیاده شد و گفت شما نیاین بهتره . وقتی علی آقا می رسه خونه و خانواده می بینن که پسر یکی یه دونشون که بعد از ۵ تا دختر اومده به چه روزی افتاده کلی عصبانی می شن و به راننده ای که این بلا رو سر گُل پسرشون آورده کلی فحش و ناسزا می دن و خط ونشون می کشن که وای به روزی که ما این فلان فلان شده رو ببینیم.

علی که حدس می زده من به دیدنش برم ، جلوی خانوادش در می آد که اصلاْ اون خانوم مقصر نبوده و مقصر اصلی من بودم و. تازه شانس آوردم که شکایت نکرده . و از اون قدرت یکی یکدونه گیش استفاده می کنه و به خواهران گرامیش اولتیماتوم می ده که اگر منو دیدن حق ندارن ، چیزی بگن .

گفتم که بعدازظهر همون روز من یه سبد گل خریدم و با پدر و مادرم رفتیم خونشون. اون موقع منم حدوداْ ۲۳ سالم بود و قیافم هم کمتر از سنم نشون می داد. خواهرا وقتی منو با سبد گل و لب خندون می بینن پیش خودشون می گن ای دل غافل دختره زده برادرمونو آش و لاش کرده حالا هم با گل اومده که دل پسر ما رو ببره (البته همه این تصورات به خاطر طرفداری بوده که علی از من کرده بوده ) .

وقتی ما برمی گردیم، هر ۵ تا خواهر میریزن سر علی که چشممون روشن حالا فهمیدیم که معنی اون همه حرفی که به ما زدی چی بوده و از این حرفا. هرچی علی بهشون می گه این خانوم متاهله و یه بچه هم داره ، اینا به گوششون نمی ره . علی آقا هم که می بینه هیچکس حرفشو باور نمی کنه و زمینه رو برای سرِکار گذاشتن خانواده مساعد می بینه ، بهشون می گه آره شما درست می گین. اصل قضیه اینه که من این دختر خانومو می خوام ولی چون ایشون به من جواب نمی داد من خودمو انداختم جلو ماشینش تا مجبور شه خودش به خونه ما بیاد . (حالا بد آموزی نشه ، آقا پسرا برن خودشون بندازن جلوی ماشین دختر خانوما ).

تا دو روز بعدش که من با همسرم رفتم دیدن علی آقا ، خانواده گرامی سرِکاربودن و تازه اون روز متوجه میشن که خبری نبوده .

همین موضوع باعث می شه که علی آقا به محض اینکه منو می بینه بشناسه و اون همه ذوقی که اون روز می کرده به خاطر یادآوری این خاطرات و شیطنت های جوونیش تو ذهنش بوده .

این قضیه رو وقتی ما از اون عید دیدنی اومده بودیم ، علی آقا برای اون خانواده تعریف کرده بود.

این پست رو دیروز نوشته بودم ، ولی به دلایلی نتونستم ارسالش کنم. برای همینه که تاریخش یه روز با ارسالش فرق داره.

عید دیدنی

shakiba-a — Thu, 10 Apr 2008 05:59:18 GMT

تو ایام عید همراه همسرم به منزل یکی از اقوام دور رفتیم . طبق معمول عیدها تو هرخونه ای که بری به جز صاحبخونه با یه عده آدم جدید که اومدن برای دید و بازدید روبرو می شیم.بعد از چاق سلامتی و عید مبارک گفتن نشستیم. یه آقای حدوداْ ۳۴ ساله با خانومش و پسر کوچولوش هم اونجا بودن. ما از طرف صاحبخونه با اعلام نسبت های فامیلیمون (نه با اسم ) به هم معرفی شدیم.

بعد از ۱۰ دقیقه آقاهه به من نگاه می کنه و با لبخند به من میگه شما شکیبا خانوم هستید. در جوابش میگم بله. آقاهه با ذوق از جاش بلند میشه و باز با لبخند میگه منو می شناسید؟ من با تعجب نگاهش می کنم و می گم شرمنده به جا نمی آرم. میگه من علی هستم .از اون طرف هم همسر جان داره چپ چپ به من و اون آقاهه نگاه می کنه. از طرفی هم همسر آقاهه در حالیکه یه کمی رنگ و روش پریده به ما نگاه می کنه.

حالا از این آقا اصرار که ما قبلاْ همو دیدیم و از من انکار که من دفعه اول شما و خانواده محترمتونو زیارت می کنم.

تو اون چند دقیقه من هر چی علی می شناختم از جلوی چشمم رد شد ولی یادم نیومد که این علی کدومشونه. آخرش دیدم اوضاع داره بی ریخت می شه. بهش گفتم علی آقا ما کی با هم آشنا شدیم؟

دوباره با یه لبخند میگه فکر کنم ۱۴-۱۵ سال پیش بود. با گفتن این حرف خانومش یه کمی راحت شد چون فهمید که این آشنایی مربوط میشه به قبل از ازدواجشون . ولی همسر بنده هر لحظه قیافش عوض می شد. من دوباره می پرسم کجا؟ میگه هنوز یادتون نیومده؟ من که دیگه کلافه شدم . با یه لبخند مصنوعی بهش می گم نه فکر نمی کنم هم یادم بیاد اگه ممکنه خودتون بگید.

نه خیر ول کن نیست من که یادم نمیاد علی آقا هم خودش فقط حرفهای حاشیه ای می زنه و درست نمی گه که ما کجا همدیگرو دیدیم. به همسرم نگاه می کنم و میگم بهتره ما زحمتو کم کنیم. صاحبخونه هم که حالا حسابی کنجکاو شده که من و پسر خاله خانومش (علی آقا) کجا با هم آشنا شدیم. می گه کجا حالا ؟ شما تازه تشریف آوردین . بفرمایید ، خواهش می کنم و با زور دوباره ما رو می نشونه.

وقتی می شینیم من یه راست می رم سر اصل موضوع و می گم علی آقا من اصلاْ یادم نیست که شما رو کجا دیدم ، میشه خودتون بگین. علی آقا هم لطف می کنن و شروع می کنن به تعریف کردن. همین که چند کلمه اولو میگه . بهش لبخند می زنم و می گم علی ....

با ذوق میگه بله. بهش می گم چقدر عوض شدین اصلاْ نشناختمتون اگر نمی گفتین محال بود یادم بیاد.

حالا شما فکر می کنید این علی آقا کی بود؟؟

۱۴-۱۵ سال پیش یه روز صبح ساعت ۷ از خونه اومدم بیرون . باید دخترمو می بردم مهدکودک و بعد می رفتم اداره، وقتی اومدم تو حیاط چشمم افتاد به ماشین پدرم . تازه یادم اومد که شب قبل که ما خونشون بودیم موقع برگشتن چون دیر وقت بود و بچه خواب بود ما با ماشین پدرم اومدیم خونه و قرار شد که صبح ماشینو برگردونیم. دوباره برگشتم تو خونه و سوئیچو برداشتم ، با خودم فکر کردم خوبه می رم دنبال بابا ، هم ماشینو میدم همینکه بابا منو میرسونه اداره. ماشینو روشن کردم و راه افتادم از اولین کوچه فرعی که می خواستم بیام بیرون یه لحظه صدایی شنیدم و دیدم که یه چیزی از روی کاپوت ماشین پرت شد اون طرف. ترمز کردم و به سمت راننده نگاه کردم دیدم یه موتور بدون راننده افتاده زمین. وقتی رومو برگردوندم به سمت شاگرد دیدم ووووووووای خدای من یه نفر با صورت پخش زمین شده. با عجله از ماشین پیاده شدم رفتم طرفش ، گفتم آقا ، آقا . یه ناله ضعیف گفت من حالم خوبه. یه نفس راحت کشیدم و بهش گفتم می تونین بلند شین. آروم از زمین بلند شد وقتی سرشو بالا آورد ، صدای فریاد من بلند شد. صورتش و لباس سفیدش غرق خون بود. دویدم تو ماشین و چند تا دستمال از تو کیفم براش آوردم ولی در عرض ۱ ثانیه همه دستمال ها پر از خون شد . تو این فاصله چند نفری هم دور ما جمع شده بودن و هر کدوم یه چیزی می گفتن.

دخترم هم که حسابی ترسیده بود ، گریه می کرد. نمی دونستم باید چه کار کنم. بهش گفتم بلند شو بریم بیمارستان. سوار ماشینش کردم و راه افتادم . توی راه دائم ازش می پرسیدم حالت خوبه. اون بنده خدا هم می گفت: شما ناراحت نباشین ، مقصر من بودم. وقتی رسیدیم بیمارستان بردمش اورژانس و سریع بردنش پیش دکتر. آقای دکتر پرسید چی شده؟ تا من اومدم چیزی بگم مصدوم بیچاره سریع گفت خوردم زمین اینجوری شد و این خانوم منو آوردن اینجا.

خدا رو شکر به خیر گذشته بود و فقط دماغ علی آقا یه کمی جا به جا شده بود که اون هم دکتر همونجا درستش کرد. کارمون که تو بیمارستان تموم شد اومدیم و دوباره سوار ماشین شدیم توی راه از علی آقا پرسیدم که برای چی نگفتی تصادف کردیم؟ گفت برای اینکه ماشینو می خوابوندن و خودتون هم سر و کارتون به کلانتری می افتاد. از مردونگیش خیلی خوشم اومد. ولی به روی خودم نیاوردم و بهش گفتم چند سالتونه؟ گفت ۱۹ سال . بهش گفتم گواهینامه موتور داری؟ گفت : نه.

منم که انگار منتظر فرصت بودم تا همه هول و هراس و اضطراب و ترسی و که بهم وارد شده بود سر یکی خالی کنم با عصبانیت بهش گفتم : چرا بدون گواهینامه سوار موتور می شی ؟ ببینم اصلا سربازی رفتی؟ گفت: نه . یه لحظه برگشتم تو صورتش نگاه کردم و از اون دماغ باند پیچی شدش خندم گرفت. بهش گفتم خیلی بهت میاد. گفت خوشگل شدم؟ گفتم آره دقیقاْ مثل پینوکیو شدی. رسیدیم سرکوچه خونشون ، بهم گفت همینجا پیاده می شم ، شما نیاین دم خونه بهتره. پلاک خونشونو پرسیدم و پیادش کردم . رفتم خونه مادرم و کل ماجرا رو براشون تعریف کردم. کلی باهام دعوا کردن که تو چرا با اون حالت که هول کرده بودی باز نشستی پشت فرمون.

بعدازظهر اون روز با مادر و بابا رفتیم و یه دسته گل خریدم و به عیادت علی آقا رفتیم. وقتی از در که وارد شدم چشمتون روزه بد نبینه دیدم چند تا خانوم درشت هیکل و عصبانی اونجا هستن اون موقع تازه فهمیدم برای چی علی آقا نزاشت تا دم خونه برسونمش. وقتی نشستیم پدر پیر علی آقا برامون گفت که این خانوما خواهرهای علی هستن و خدا علی رو بعد از ۵ تا دختر به ما داده .

دو روز بعد هم دوباره همراه همسرم با یه جعبه شیرینی رفتم دیدنش . خدارو شکر حالش خوب شده بود.

خداییش با این که سن و سالی نداشت خیلی مرد بود. از اون روز ما دیگه همو ندیده بودیم ، اینه که میگن کوه به کوه نمی رسه ، ولی علی به شکیبا می رسه.

هزاران سلام

shakiba-a — Mon, 07 Apr 2008 06:58:18 GMT

سلام و هزاران سلام به دوستای خوبم

سال نو مبارک. سالی پر از شادی ، سلامتی، مهربونی، آرامش، دلگرمی ، ... و همه چیزهای خوبی که دلتون می خواد رو براتون آرزو می کنم .

بابت این غیبت طولانی از همتون عذر می خوام. خودمم فکر نمی کردم غیبتم اینقدر طولانی بشه. بعدش تازه دوزاریم افتاد که علت اون همه دلتنگی و بغض چی بوده!!!

از همه دوستانی که تو این مدت به من سر زدن و جویای احوالم بودن تشکر می کنم . مخصوصا رویای عزیزم که هر روز بهم سر زده. دلم برای همتون تنگ شده بود. خدا رو شکر می کنم که باز می تونم در کنارتون باشم .

دو هفته آخر سال گذشته، واقعاْ روزهای سختی رو پشت سر گذاشتم. مشکلی پیش اومده بود که ناخواسته من هم درگیرش شده بودم، البته هنوز ادامه داره و تموم نشده، از همتون می خوام که برام دعا کنید.

از ۲۰ اسفند ماه ۸۶ تا به امروز نتونسته بودم بیام نت و به همین دلیل از همتون بی خبر موندم. اگر مشکلی پیش نیاد از امروز به همتون سر می زنم .

از صبورای عزیز و فرای خوبم و سپیده جان که منو به بازی دعوت کرده بودن و من نتونستم به دعوتشون جواب بدم واقعاْ عذر می خوام . در آینده حتماْ جبران می کنم .