ای کاش بلاگفا هم این امکان رو داشت تا بعضی نوشته ها خصوصی باشه . اونوقت راحت براتون همه چیزو تعریف میکردم (البته فکر کنم باز فرقی نمی کرد چون پسورد خصوصی رو به همتون میدادم) . ولی چند نفری هستن که نمی خوام مسائلم رو بدونن (شما به خودتون نگیرید) و ضمناْ دوست ندارم کسایی که با سرچ یه کلمه به اینجا میرسن ، حرفامو بشنون.

همین قدر بگم انرژی های مثبتی که برام فرستادید خیلی کمکم کرد. وقتی تو اتوبوس تنها نشسته بودم و به این فکر میکردم که چند تا دوست برای حل مشکلم دعا کردن ، قوت قلب میگرفتم. دفعه قبل که این راهو رفته بودم باز تنها بودم ولی بیشتر ساعتی رو که تو راه بودم یه دوست خوب و عزیز دائم با اس ام اس با من در ارتباط بود و من اصلاْ متوجه نشدم که این راه دور چه طور طی شد.

همیشه مشکلات بچه ها رو خودم حل میکردم و آب از آب تکون نمی خورد. اینبار به خاطر وضعیت نامساعد جسمی و روحی که داشتم، همسرم رو در جریان گذاشتم .

این ماجرا با همه سختی و بدی که داشت ،دو تا حُسن داشت:
 اول اینکه همسرم متوجه شد که فقط تامین خوراک و پوشاک مناسب برای رشد بچه ها کافی نیست و نیازهای فرزندانمون فقط  این دو مورد نیست. می دونم خودم هم تو پیش اومدن این ذهنیت برای همسرم سهیم بودم به خاطر اینکه از اول همسرم به صرف اینکه بچه ها دختر هستن و مادرشون باید به مشکلاتشون رسیدگی کنه کلاْ خودشو کنار کشید و حتی تا به امروز یک بار هم پاشو تو مدرسه بچه ها نزاشته و فقط پایان هر سال تحصیلی یه کارنامه پر از نمره ۲۰ ازشون  می خواد!!!
دوم اینکه دخترم تجربه بزرگی کسب کرد هرچند برای بدست آوردن این تجربه بهای نسبتاْ سنگینی رو پرداخت و متوجه شد که نباید به ظاهر مردم اعتماد کنه و دقت بیشتری در انتخاب دوست داشته باشه .

ای بابا ، خوبه حالا گفتم که نمی تونم کامل تعریف کنم .

فعلاْ ۵۰٪ مشکل حل شده ، به خدا توکل کردم . شاید برای کمک به حل ۵۰٪ باقی مونده نیاز به آشناهاتون داشته باشم، خودم خبرتون میکنم.

از همه دوستانی که دعای خیرشون رو از من دریغ نکردن و همینطور دوستانی که به من لطف داشتن و خواستن که تو حل مشکلم کمک کنن، بی نهایت سپاسگزارم.

مخاطب خاص دارد: دوست مهربونم، عزیز دلم لازم دیدم باز ازت تشکر کنم ولی به چه زبونی نمی دونم! روز جمعه تو به من ثابت کردی که یه صدای گرم و یه لبخند مهربون هرچند فرسنگها باهام فاصله داشته باشه ، عجب نعمت بزرگیه .