دوستای خوبم سلام. یه سال دیگه هم داره تموم می شه. پارسال این موقع من کنار این گود نشسته بودم و نظاره گر بودم. امسال خودمم اومدم تو گود . می خوام اعتراف کنم. آخر ساله دیگه باید اعتراف کرد .

پارسال : وقتی می دیدم که تو قسمت کامنتها می نویسن که دلشون برای هم تنگ می شه، با خودم می گفتم چه لوس بازی هایی در میارن ، یعنی چی که دلشون تنگ می شه؟ یعنی چی که بغض می کنن؟ یعنی چی که برای شروع دوباره هم لحظه شماری می کنن؟ و ...  .

امسال: من از همتون لوس ترم، من از همتون دلتنگ ترم ، و همین الان که دارم تایپ می کنم از همتون بیشتر بغض کردم . با اینکه می دونم که چند روز بیشتر طول نمی کشه ولی ...   .

دلم می خواد این دوستی ها تا همیشه باقی بمونه، دلم می خواد همیشه شما رو داشته باشم. دلم می خواد اسم یکی یکی تون اینجا بنویسم ، ولی نه ، همتون چه اونایی که اسمشون تو وبلاگم هست ، چه اونایی که اسمشون نیست و خودشون می دونن که همیشه بهشون سر می زنم، و چه کسانی که ناشناس میان و میرن و هر از گاهی یه پیغام خصوصی برام میزارن،  همتونو از صمیم قلب دوست دارم . 

 آرزومند بهترین و زیباترین آرزوها برای همه دوستان.

 نشاط بهاری

می رقصد از نشاطِ بهاری            سبزینه در بلورِ نگاهم

می جوشد از طراوت جاری           خون در رگانِ سرخ و سیاهم

در جمع ایستاده ی یاران              مانا بشیر منتظرانم

گویم بهار می رسد از راه             جوشِ جوانه هاست گواهم

گیرم که پا فشرده به خاکم           مشتاقِ آن بلندی یِ پاکم

از شاخه با دعا سوی بالا             پر می کشد کبوتر آهم

هر صبحدم کجاوه ی زرین             پیش آورد طلایه ی مهرم

هر شامگه ملیله ی سیمین         بر سر نهد طلیعه ی ماهم

گویی ستون مرمر و سیمَم           پیچیده در حریر و نسیمم

باران غبار غم ز سراپا                  شوید به لطفِ گاه به گاهم

شیطان نه با من است و فریبش     دستی نبرده ام سوی سیبش

حوا نما، فرشته نهادم                   عریانم و بری ز گناهم

فردا که چترِ سبز برآرم                  از عشق گو نه گون ثمر آرم

عشاق را به بام و در آرم               دعوی کنم که مهرگیاهم

تمثیل انتظارم و دارم                    در دل امیدِ دگر شکفتن

ناقوس وار گوش به زنگم                فانوس وار چشم به راهم

می بالم از زمین سوی بالا            با ایستادگان توانا

در من توانِ خواستن اینک!            چون می توانم از چه نخواهم؟

«سیمین »