حافظ در عصر جديد

نيمه شب پريشب گشتم دچار کابوس
ديـدم به خواب حافظ توي صف اتوبوس

گفتم : سلام حافظ ، گفتا : عليک جانم
گفتم : کجا روي ؟ گفت : والله خود ندانم

گفتم : بگير فالـي گفتا : نمانده حالــي
گفتم :چگونه اي ؟ گفت در بند بيخيالي

گفت:که تازه تازه شعر و غزل چه دار ي ؟
گفتا : که مي ســرايم شعر سـپيد باري

گفتم : ز دولت عشق ، گفتا : کودتــا شد
گفتم : رقيــب ، گفتا : کلـــــــــــــه پا شد

گفتم : کجاست ليلي ؟ مشغول دلربايي؟
گفتا :شده ستاره در فيلم سينمايـــــــي

گفتم :بگو ، زخالش ، آن خال آتش افروز ؟
گفت :عمل نموده ، ديـــــــروز يا پـــــــريروز

گفتم :بگو ، ز مويــش گفتا که مش نموده
گفتم :بگو ، ز يارش گفتا ولـــــــــش نموده

گفتم: چرا؟ چگونه؟ عاقل شده است مجنون
گفتا : شديد گشته معتاد گــرد و افيـــون

گفتم:کجاست جمشيد؟جام جهان نمايش؟
گفتا : خريده قســطي تلويزيون به جايـش

گفتم : بگو ، ز ساقي حالا شده چه کاره ؟
گفتا : شدست منشــــــي در دفــــــتر اداره

گفتم : بگو ، ز زاهــــــد آن رهنــــماي منزل
گفتا : که دست خود را بردار از ســـــــر دل

گفتم : ز ساربان گو با کاروان غـــــــــــم ها
گفتا : آژانــــــس دارد با تور دور دنيــــــــــــا

گفتم : بگو ، ز محـمل يا از کجـــــــاوه يادي
گفتا : پژو ، دوو ، بنز يا گلف نوک مــــــدادي

گفتم : که قاصـــدک کو آن باد صــبح شرقي
گفتا : که جاي خود را داده به فاکــس برقي

گفتم : بيا ز هـــــــد هــــــــد جوييم راه چاره
گفتا : به جاي هد هد ديش است و ماهواره

گفتم : سلام ما را باد صـــــــــــبا کجا برد ؟
گفتا : به پســــــــــت داده ، آورد يا نياورد ؟

گفتم : بگو ، ز مشـــک آهوي دشـت زنگي
گفتا : که ادکلن شد در شيشه هاي رنگي

گفتم : سراغ داري ميخـــانه اي حسابي ؟
گفتا : آنچه بود از دم گشــــــته چلوکبابي

گفتم : بيا دوتايـــــــي لب تــــر کنيم پنهان
گفتا : نمي هراســــي از چوب پاسبانان ؟

گفتم : شراب نابــي تو دست و پا نداري ؟
گفتا : که جاش دارم و افــــــــــور با نگاري

گفتم : بلند بوده مــــــــــوي تو آن زمان ها
گفتا : به حبــــــــس بودم از ته زدند آن ها

گفتم : شما و زندان ؟ حافظ ما رو گرفتي ؟
گفتا : نديده بودم هــالـــــو به اين خــرفتي

پی نوشت: این شعر رو یکی از دوستان برام ایمیل کرده بود. نمی دونم شاعرش کیه ، ولی قشنگه.

ای کاش بلاگفا هم این امکان رو داشت تا بعضی نوشته ها خصوصی باشه . اونوقت راحت براتون همه چیزو تعریف میکردم (البته فکر کنم باز فرقی نمی کرد چون پسورد خصوصی رو به همتون میدادم) . ولی چند نفری هستن که نمی خوام مسائلم رو بدونن (شما به خودتون نگیرید) و ضمناْ دوست ندارم کسایی که با سرچ یه کلمه به اینجا میرسن ، حرفامو بشنون.

همین قدر بگم انرژی های مثبتی که برام فرستادید خیلی کمکم کرد. وقتی تو اتوبوس تنها نشسته بودم و به این فکر میکردم که چند تا دوست برای حل مشکلم دعا کردن ، قوت قلب میگرفتم. دفعه قبل که این راهو رفته بودم باز تنها بودم ولی بیشتر ساعتی رو که تو راه بودم یه دوست خوب و عزیز دائم با اس ام اس با من در ارتباط بود و من اصلاْ متوجه نشدم که این راه دور چه طور طی شد.

همیشه مشکلات بچه ها رو خودم حل میکردم و آب از آب تکون نمی خورد. اینبار به خاطر وضعیت نامساعد جسمی و روحی که داشتم، همسرم رو در جریان گذاشتم .

این ماجرا با همه سختی و بدی که داشت ،دو تا حُسن داشت:
 اول اینکه همسرم متوجه شد که فقط تامین خوراک و پوشاک مناسب برای رشد بچه ها کافی نیست و نیازهای فرزندانمون فقط  این دو مورد نیست. می دونم خودم هم تو پیش اومدن این ذهنیت برای همسرم سهیم بودم به خاطر اینکه از اول همسرم به صرف اینکه بچه ها دختر هستن و مادرشون باید به مشکلاتشون رسیدگی کنه کلاْ خودشو کنار کشید و حتی تا به امروز یک بار هم پاشو تو مدرسه بچه ها نزاشته و فقط پایان هر سال تحصیلی یه کارنامه پر از نمره ۲۰ ازشون  می خواد!!!
دوم اینکه دخترم تجربه بزرگی کسب کرد هرچند برای بدست آوردن این تجربه بهای نسبتاْ سنگینی رو پرداخت و متوجه شد که نباید به ظاهر مردم اعتماد کنه و دقت بیشتری در انتخاب دوست داشته باشه .

ای بابا ، خوبه حالا گفتم که نمی تونم کامل تعریف کنم .

فعلاْ ۵۰٪ مشکل حل شده ، به خدا توکل کردم . شاید برای کمک به حل ۵۰٪ باقی مونده نیاز به آشناهاتون داشته باشم، خودم خبرتون میکنم.

از همه دوستانی که دعای خیرشون رو از من دریغ نکردن و همینطور دوستانی که به من لطف داشتن و خواستن که تو حل مشکلم کمک کنن، بی نهایت سپاسگزارم.

مخاطب خاص دارد: دوست مهربونم، عزیز دلم لازم دیدم باز ازت تشکر کنم ولی به چه زبونی نمی دونم! روز جمعه تو به من ثابت کردی که یه صدای گرم و یه لبخند مهربون هرچند فرسنگها باهام فاصله داشته باشه ، عجب نعمت بزرگیه .

سلام، برای انجام کاری نیاز به روحیه و انرژی مثبت دارم و صد البته دعای خیر.

انرژیم کاملاْ تحلیل رفته . به شدت دچار ضعف جسمی و روحی شدم. 

برام انرژی بفرستید. منتظرم. دعا یادتون نره.

اگر قضیه به خیر و خوشی تموم شد، حتماْ مفصل براتون تعریف میکنم.

الا بذکرالله تطمئن القلوب.

 بعداْ نوشتم: حذف شد. 

همیشه حرف رفتن که میشه، تنم میلرزه.

وقتی که گفت شاید بره و بمونه، منم تشویقش کردم و براش آرزوی موفقیت کردم . ولی تا بخواد تصمیم نهایی رو بگیره  من دلشوره و اضطراب داشتم . وقتی گفت نمیره ، یه نفس راحت کشیدم.

به قول خودش دور یا نزدیک بودنش تفاوتی نداشت. ولی من همیشه از رفتن ترس داشتم و دارم. خودم هم علت این ترس رو نمی دونم .

رفتن = از دست دادن برای همیشه .

پ.ن: کسی قرار نیست بره. این فقط بیان یه حس ترس بود که برای چند لحظه تنم رو لرزوند.