یادته ۲۱ سال پیش ۲۹ بهمن من و تو با مامان و بابا رفتیم مهمونی . همه چی خوب بود تا موقع برگشتن . روز سردی بود . تو توی دامن مامان بودی و من عقب نشسته بودم. به شهریار که رسیدیم یه دفعه یه لگد محکم زدی تو شکم مامان و صدای جیغ مامان به هوا رفت.  اونقدر دردش اومده بود که دیگه نتونست تحمل کنه مجبور شدیم همونجا ببریمش بیمارستان شهریار، وقتی رسیدیم بیمارستان مامانو گذاشتن رو برانکارد و بردن تو اورژانس از اونجا هم یه راست به اتاق عمل. ای شیطون بلا . یادت نمیاد؟

حالا من برات تعریف می کنم تا همشو یادت بیاد. من و بابا پشت در اتاق عمل بال بال می زدیم . خدایا حالا تو این شهری که هیچ جاشو بلد نیستیم و کسی رو نمی شناسیم چه کار کنیم. من گریه می کردم . با اینکه تورو اندازه دنیا دوست داشتم ولی همش تو دلم دعوات می کردم که آخه بچه حالا موقع اینکار بود؟ سه ساعت بعد بابا تو ماشین نشسته بود که منو صدا کردن و گفتن برو تو اون اتاق مامانتو ببین. در اتاقو که باز کردم مامان رو یه تخت خوابیده بود چشماش بسته بود. داشتم می رفتم طرف مامان که یه صدایی شنیدم . خوب که گوش کردم دیدم صدا از یه تخت کوچولو که اون طرف اتاق بود می اومد ملچ ملوچ ملچ ملوچ... با اینکه خیلی نگران مامان بودم ولی نتونستم جلوی کنجکاویمو بگیرم رفتم سمت اون تخت . وقتی چشمم  توی تخت افتاد دیدم تو اونجایی . اول نشناختمت ، یعنی باورم نمی شد که تو باشی . خدایا یعنی خودشه. یه نگاه دیگه به اتاق انداختم هیچکس به جز مامان و من و تو اونجا نبود . مطمئن شدم که خودتی. نگاهت کردم برای یه لحظه همه نگرانی هام تموم شد. ای شیطونک چه کار داری می کنی؟ همچین لب پایینتو مٍک می زد ی که انگار مدتهاست چیزی نخوردی. صدای مکیدنت تمام اتاقو پر کرده بود. آره خودت بودی یه دختر توپل و سفید با یه کله پر از مو . بغلت کردم . بوسیدمت . بهت لبخند زدم . من اولین کسی بودم که روی ماهتو می دیدم و خدا رو شکر کردم . بردمت پیش مامان .

حالا یادت اومد؟

خواهر عزیزم، دلبندم، نازنینم، قشنگم تولدت مبارک.

می دونی که چقدر دوستت دارم . نیازی به گفتن نیست خودت می دونی.

عزیزم امیدوارم که کنار همسر مهربونت همیشه خوشبخت باشی .

پی نوشت: امشب دعوت شدیم برای تولد شام بریم بیرون، اگر تونستم فردا براتون تعریف می کنم( قول نمی دم).

یکی دو روز گذشت و دوباره فرصتی پیش اومد تا بتونم کنارش بشینم با هم صحبت کنیم. بهش گفتم می دونی دخترا با پسرا چه فرقی دارن؟ خندید و گفت مامان چه سئوالایی میپرسی، خوب دختر یک جنس مونث و پسر یه جنس مذکره . گفتم منظور جنسیتشون نیست، منظورم دیدگاهشون نسبت به مسئله عشقه . گفت نه نمی دونم. گفتم در این مورد پسرها خیلی متفاوتتر از شما هستن. برای یه پسر اون هم تو این سن وسال بیشتر جنبه هوس مطرحه و دنبال کسی هستن تا خودشونو راضی کنن. تا حالا چند بار شنیدی که دختری تو عشقش شکست خورده ؟ گفت خیلی، پرسید راستی مامان چرا بیشتر دخترا شکست می خورن؟ گفتم چون دخترا عقل رس تر هستن. یعنی اینکه الان شما تو این سن درکت خیلی بیشتر از یه پسر همسن خودته. بیشتر می فهمی و بهتر می تونی تحلیل کنی و فکر می کنی که حتماً یه پسر هم همه چیزایی رو که تو در نظر داری می دونه. ولی اینطور نیست. گفتم الان چه حسی نسبت به آرش داری؟ گفت خوب فکر می کنم پسر خوبیه و من رو هم دوست داره. گفتم خوب مسلمه که دوستت داره ولی فکر می کنی تا دو سال دیگه هم همینطور تورو دوست داشته باشه؟ گفت نمی دونم، یعنی ممکن نداشته باشه؟ بهش گفتم عزیزم میوه عشق تو هنوز کاله و میوه عشق آرش تازه جوونه زده و معلوم نیست که تبدیل به چه میوه ای بشه. وقتی میشه مطمئن شد و به عشق اطمینان کرد که نوع میوش مشخص شده باشه و تو بتونی یه کسیو که میوه دلش بیشتر با تو هماهنگه پیدا کنی. بعد در مورد خطراتی که ممکنه تهدیدش کنه براش توضیح دادم.

ازش پرسیدم  چقدر آرش و می شناسی و چقدر بهش اطمینان داری؟ گفت زیاد نمی شناسمش. بهش گفتم دوست داری بیشتر بشناسیش . گفت آره مامان خیلی ولی چه جوری؟ گفتم فکر می کنم از طریق دختر خانم اکبری(همون دوست مادرم – همسایه آرش) بتونی بیشتر در موردش بدونی. خیلی استقبال کرد و بیشتر هم دلیل استقبالش این بود که منو متقاعد کنه که آرش پسر خوبیه. چند روز بعد با شیدا رفتیم خونه خانم اکبری. بهش گفتم فقط یادت باشه من از این موضوع چیزی نمی دونم و خودت باید از دختر خانم اکبری بپرسی و نباید همه چیزو براش تعریف کنی .

من تقریباً مطمئن بودم که پسری تو این سن و سال وقتی زمینه عاشق شدن با یه نگاه رو داره مسلماً فقط یه عشق نداره و شیدا هم باید این موضوعو می فهمید تا خدایی نکرده در آینده باعث رنجش روحیش نشه یعنی هرچه زودتر می فهمید و وابستگی کمتری داشت  براش بهتر بود. خوشبختانه این خانواده اصلاً از مهمون ناخونده ناراحت نمی شن و با روی باز از مهمون استقبال می کنن به همین خاطر راحت می تونستم بگم اومدم بهتون سر بزنم. من و خانم اکبری مشغول صحبت شدیم. دخترا هم رفتن تو اتاق نشستن. بعد از یک ساعت خداحافظی کردیم و بیرون اومدیم. شیدا حوصله نداشت و کلافه بود. گفتم چی شد؟ هیچی نگفت !!! دیدم اصلن حالش خوب نیست من هم دیگه چیزی نپرسیدم. به خونه که رسیدیم شیدا بدون اینکه شام بخوره، خوابید. می دونستم که حرفهای خوبی در مورد آرش نشنیده که اینقدر ناراحت شده. وقتی همسرم و شیوا خوابیدن آروم رفتم بالا سر شیدا، متوجه شدم که بیداره و داره گریه می کنه. صداش کردم و بهش گفتم می خوای با هم صحبت کنیم؟ گفت نه. می خوام تنها باشم. منم برگشتم به اتاقم.

تا صبح بیدار بودم و بارها تا پشت در اتاقش رفتم و برگشتم . نزدیک صبح بود که خوابش برد. صبح که رفتم بالای سرش که بیدارش کنم دیدم صورتش گٌل انداخته دستم گذاشتم رو پیشونیش از تب داشت می سوخت. به همسرم گفتم که فکر می کنم شیدا سرما خورده شما شیوا رو ببر مدرسه من می مونم خونه. ساعت 8 بیدارش کردم و صبحانه براش بردم . دوباره شروع کرد به گریه کردن . گفتم به من نمی گی برای چی گریه می کنی؟ گفت نه. به زور دو سه تا لقمه بهش دادم و یه قرص استامینوفن دوباره خوابید. بعداز ظهر که بیدار شد سعی می کرد که خودشو آروم نشون بده . ولی من می دونستم که درونش چه خبره. اون شب متوجه شدم که باز تا دیر وقت بیدار بود. صبح بیدارش کردم و رفت مدرسه. خودم اصلاً حال خوشی نداشتم. نمی دونستم که واقعاً کارم درست بوده یا نه؟ بعضی وقتا به خودم می گفتم که شاید بهتر بود بهش فرصت می دادم تا خودش متوجه موضوع بشه. دوباره می گفتم نه اگر دیر می شد چی؟ اونوقت چی می شد؟ خلاصه اون روز هم نرفتم سرکار. نشسته بودم خونه و فکر می کردم .

یادم نمیاد برای چی رفتم تو اتاق شیدا چشمم افتاد به یک کاغذ که روی میزش بود. مثل این بود که اون کاغذ منو صدا می کنه برش داشتم و خوندمش چند خط اول که خوندم دیگه چشمام جایی رو نمی دید(همون نامه که تو پست عشق نوجوانی گذاشتم بود) . دوباره سرگیجه گرفتم و حالت تهوع مجبور شدم همونجا دراز بکشم. بعد از چند دقیقه دوباره اون نوشته رو خوندم . دیگه نمی تونستم خودمو کنترل کنم . فقط با صدای بلند گریه می کردم و خدا رو صدا می کردم . یه دفعه بلند شدم. لباس پوشیدم و زنگ زدم آژانس ماشین گرفتم و رفتم جلوی مدرسه چند دقیقه تو ماشین نشستم تا مدرسه تعطیل شد. بچه ها اومدن بیرون هر چی نگاه می کردم شیدا رو نمی دیدم. از ماشین پیاده شدم و رفتم تو حیاط مدرسه روگشتم. اومدم بیرون اون طرف خیابون آیلار رو دیدم که داشت می رفت صداش کردم ازش پرسیدم شیدا رفته؟ گفت شیدا اصلاً امروز مدرسه نبوده. بدون خداحافظی رفتم و سوار ماشین شدم.

به راننده گفتم که حرکت کن. حالم بد شده بود. راننده بیچاره ترسیده بود. از تو آینه به من نگاه کرد و پرسید می خواین ببرمتون درمانگاه؟ با اشاره سر گفتم نه . بیچاره نمی دونست کجا باید بره . گفت برمی گردین خونه؟ گفتم نه . مستقیم برین تا مسیرو بهتون بگم. اما کدوم مسیر؟ من که خودم هم نمی دونستم کجا می خوام برم؟ خدایا یعنی شیدا کجا بود؟ بعد از نیم ساعت که همینطور بدون هدف تو خیابون می گشتیم. من سعی کردم که کمی به خودم مسلط بشم تا بتونم تصمیم بگیرم. یادم اومد که شیدا از بچه گی هر وقت که می خواست قهر کنه یا از چیزی ناراحت می شد زنگ می زد به مادرم و می گفت بیا منو ببرخونتون. با ناامیدی زنگ زدم خونه مادرم. بعد از سلام و احوال پرسی مادرم پرسید کجایی؟ گفتم اداره. گفت پس چرا بهم زنگ نزدی (هر روز به مادرم تلفن می کنم) . گفتم سرم شلوغ بود. گفتم مادر شیدا به شما زنگ زد؟ مادرم گفت نمی دونم. پرسیدم یعنی چی؟ گفت قول دادم که بهت نگم. گفتم باشه شما به من نگفتید ولی شیدا به شما زنگ زده و می خواد بیاد خونتون، بله؟ مادرم فقط گفت بله. گفتم مرسی و خداحافظ. به راننده گفتم دور بزنید. کمی خیالم راحت شده بود .

راننده که یه مرد جوون حدود 27 ساله بود. وقتی دید من یه کمی آروم شدم گفت ببخشید خانوم می تونم بپرسم چی شده (تا اون موقع جرات نکرده بود چیزی بپرسه) دخترتون از خونه فرار کرده؟ نمی دونم چرا از کلمه فرار خندم گرفته بود . بهش گفتم نه فرار نکرده . چون نمی خواستم که دیگه سئوال کنه. بهش گفتم که دیشب سر موضوعی دعواش کردم اون هم امروز مدرسه نرفته و رفته خونه مادربزرگش، حالا دارم میرم دنبالش. چنان آهی کشید و گفت باز خوبه که شما میرین دنبالش من 3 ساله از خونه اومدم بیرون، هیچ کس هم دنبالم نیومده!!! و شروع کرد به تعریف کردن . من حالا نمی دونستم که غصه اونو بخورم یا دخترمو. بهش گفتم خوب شاید کاری کردین که لازمه خودتون برگردین و معذرت خواهی کنید. گفت من هیچ کاری نکردم. بهش گفتم ، ببین فقط یه چیزی بهت می گم اینو بدون که پدر و مادرت هرچی که می گن به خاطر خودته. گفت آخه غرورم اجازه نمی ده برگردم. بهش گفتم یادت باشه پدر شما هم یه مرده و غرورش از شما بیشتره چون شما فرزندش هستی و اون دلش می خواد که شما برگردین. یادت باشه که خیلی زود دیر می شه ، تو بالاخره به خونه برمی گردی فقط نذار اونقدر دیر بشه که وقتی برگشتی بگی کاش زودتر اومده بودم تا باز پدرم یا مادرم رو می دیدم. خیلی حرفها زد و من هم با اون اعصاب خرابم یه چیزایی تحویلش دادم . به مقصد رسیدم موقع پیاده شدن راننده گفت منتظرتون بمونم. گفتم نه شما بفرمایید. پولش رو دادم و پیاده شدم اون هم ازم تشکر کرد و گفت به حرفاتون فکر می کنم شاید این هفته رفتم خونه( عجب شیر تو شیری شد، داستان تو داستان).

زنگ زدم رفتم تو بعد از چند دقیقه شیدا هم اومد. وقتی منو اونجا دید خیلی از دست مادرم ناراحت شد فکر کرد مادرم به من زنگ زده. مادرم کلی براش توضیح داد تا حرفه مادرم رو قبول کرد. ازش پرسیدم کجا بودی؟ چرا مدرسه نرفتی؟ گفت از صبح دارم تو خیابون قدم می زنم. می دونستم که دروغ نمی گه. با هم اومدیم خونه. اون شب دوباره رفتم اتاقش. منو بغل کرد و زد زیر گریه. با هم گریه می کردیم . بعد که آروم شد گفت مامان دختر خانم اکبری گفت که این آرش هر چند ماهی با یکی دوست می شه بعد ولش می کنه میره سراغ یکی دیگه. گفت ضمناً معذرت خواهی کرده و گفته که من شماره خونه شمارو بهش ندادم. برادر کوچیکمو به این بهانه که باهاش فوتبال بازی کنه خر کرده و ازش اسمو و شماره خونه شمارو گرفته . خلاصه اون شب کلی شیدا تو بغل من گریه کرد.

بعد از اون هم چند بار دیگه آرش به خونه ما زنگ زد ولی شیدا دیگه حتی به تلفن هم جواب نمی داد. چند بار هم رفته بود دم مدرسش اما وقتی با بی توجهی شیدا روبرو میشه اون هم دیگه ول کرد. خدا رو شکر همون سال ما خونمون رو عوض کردیم و از اون محل رفتیم و ارتباط شیدا و آیلار با هم قطع شد.

 نمی خوام بگم که آیلار تقصیری داشته ولی شاید اگر آیلار راه جلو پای شیدا نمی زاشت این دوستی در حد تلفن باقی می موند و باعث این همه دردسر نمی شد. از اون موقع تا حالا هم جریان های زیادی داشتیم به هر حال شیدا دختر جوان و زیبایی و زیاد مورد توجه قرار می گیره.ولی خدا رو شکر از اون به بعد هر کاری هم خواسته بکنه من رو در جریان گذاشته.

قصد نوشتن همه خاطراتم رو ندارم پس این ماجرا رو همینجا تموم می کنم. شاید باز در آینده مسائلی پیش بیاد و من به یاد خاطراتم بیافتم اون وقت براتون تعریف می کنم.از همتون ممنونم که حوصله به خرج دادین و منو همراهی کردین.

امروز نوشت: به دلیل چند تا کامنت خصوصی که داشتم، می خوام بگم به خدا همه مامان باباها خوب و مهربون هستن و دوست دارن که با بچه هاشون خوب رفتار کنن اما عیب بزرگترها اینه که نمی خوان قبول کنن که زمونه عوض شده و اون روشهای تربیتی گذشته الان دیگه جواب نمی ده. به قول معروف حرف مرد یک کلامه دیگه قدیم و جدید نداره .من خدا رو شکر می کنم که تونستم خودمو با این زمونه وفق بدم و علیرغم میل باطنی خودم که شاید با خیلی از رفتارهای جوونها مشکل دارم ولی سعی می کنم ، درکشون کنم و باهاشون کنار بیام(یادتون باشه شما هم یه روز یه مادر یا پدر می شید ) . این جمله رو همیشه به همسرم می گم.

چشمها را باید شست جور دیگر باید دید.

پ.ن۱: پست قبل گفتم که از مشاور وقت گرفته بودم. اول خودم تنها رفتم پیش مشاور . وقتی باهاش صحبت کردم و خواستم که راهنماییم کنه ، خیلی راحت برگشت بهم گفت حالا مثلا دختر شما با یه پسر هم دوست بشه ، پسره می خوردش. منم که هاج و واج مونده بودم بدون اینکه چیزی بگم به بقیه حرفاش گوش کردم و برگشتم.

پ.ن۲: این ماجرا برای من خیلی طولانی تر و مشکل تر از این چیزی بود که نوشتم، سعی کردم خلاصه کنم( چقدر هم خلاصه شد).

پ.ن۳: این مامانو اینقدر هم مهربون نبینید. در مواقع لزوم همچین جدی و بداخلاق می شم که هر کدومشون  سوراخ موشه میلیون ها تومن می خرن .

پ.ن۲: دوستانی که می خواستن بدونن که وضعیت همکارم چی شد . متاسفانه از شوهرش طلاق گرفت . مهرشو بخشید و حضانت بچه شو گرفت.

امرزو یه کم وقتم آزاد بود زد به سرم که به کامنت ها جواب بدم ولی خداییش کار سختو وقت گیریه.

دوستای خوبم سلام . ممنون از همتون . یه چند روزی بود که دلم و عقلم زده بودن به تیپ هم و سرناسازگاری گذاشته بودن . ولی خدا رو شکر دوباره به راه راست هدایتشون کردم و بهشون گفتم که بشنید سرجاتون . همینه که هست می خواین که چه بهتر نمی خواین هم سرتونو بزراین و بمیرین.

 ببخشید که نتونستم زودتر ادامه مطلبو بنویسم. از یه طرف کار و از یه طرف هم اوضاع احوال بارونی من اجازه نمی داد. من خیلی سعی کردم که خلاصه کنم که  وقت شما رو نگیرم ولی خوب نمیشه . می دونید این ماجرای یه روز و دو روز نبود که من تو دو تا پست تمومش کنم. از اینکه حوصله به خرج می دین و منو همراهی می کنید خیلی خیلی ممنونم. باز هم ببخشید که تو این پست هم نتونستم تمومش کنم.

بعد از گذشت چند روز تصمیم خودمو گرفتم. یه روز بعدازظهر که از اداره برگشتم. به بچه ها گفتم دوست دارید بریم پارک؟ شیوا کلی خوشحال شد و استقبال کرد ولی شیدا زیاد دوست نداشت که بیاد. بهش گفتم حالم خوب نیست و بهتره با هم بریم ( تو اون برهه از زمان وضعیت روحیم حسابی بهم ریخته بود و دچار سرگیجه های شدید شده بودم تا حدی که چند روزی هم بیمارستان بستری شدم ولی هیچکس جز خودم نمی دونست که مشکلم چیه ).  بچه ها آماده شدن و رفتیم. تو پارک شیوا رفت سراغ بازی و من و شیدا روی یه نیمکت نشستیم.

شروع کردم به تعریف کردن از خاطرات بچه گی و همینطور تا رسیدم به نوجوانی. شیدا فقط گوش می کرد و می خندید. بهش گفتم می دونستی که من همسن تو که بودم عاشق شده بودم؟ خیلی دوست داشت که براش تعریف کنم. شیوا از بازی خسته شده بود و می خواستیم برگردیم خونه به شیدا قول دادم که بعداً همه چیزو براش تعریف کنم. فردا شبش موقع خواب صدام کرد و گفت مامان کی برام تعریف می کنی؟ روی تخت کنارش دراز کشیدم و براش تعریف کردم . تا اون موقع از این خاطراتم براش نگفته بودم با دقت و علاقه گوش می کرد و بعضی وقتا سئوالاتی ازم می پرسید و من هم صادقانه جوابشو می دادم. بعضی از ماجراهارو که براش می گفتم خندش می گرفت و می گفت که باورم نمی شه که مامان عاقل من این کارها رو کرده باشه. اون شب خاطرات من نیمه کاره موند بوسیدمش و شب بخیر گفتم و رفتم خوابیدم.

فردا شب دیدم که نمی خوابه و منتظره که برم پیشش . وقتی همسرم خوابید رفتم اتاق شیوا و دوباره شروع کردم به تعریف کردن . همینطور که براش تعریف می کردم ازم سئوال کرد که اگر اون موقع می خواستی با کسی در این مورد صحبت کنی با کی صحبت می کردی؟ و من بهش گفتم با مادرم ولی اینکارو نکردم. پرسید چرا؟ وقتی براش گفتم که چرا بلند شد نشست و منو بغل کرد و بوسید و گفت مامان من خیلی خوشحالم که شما مامانم هستی. بعد بهش گفتم من هم حاضرم خاطرات تو رو بشنوم. گفت مامان اگر بشنوی و ناراحت بشی چه عکس العملی داری؟ بهش گفتم بهت قول نمی دم که ناراحت نشم چون نمی تونم نسبت به تو بی تفاوت باشم ولی بهت قول می دم که مثل یه دوست کنارت باشم.

شروع کرد به تعریف کردن و گفت مامان یادته اون روز رفتیم خونه خانم اکبری؟ اون پسره که تو راه پله دیدیمش یادت میاد؟ گفتم یه چیزایی یادمه. گفت که یه هفته بعد از اون یه روز بعدازظهر که از مدرسه اومده بودم ، تلفن زد . چند بار زنگ زد و من بهش گفتم که اشتباهه و مزاحم نشید. دفعه بعد که زنگ زد منو با اسم صدا کرد و گفت که من غریبه نیستم و شما رو می شناسم و گفت که مامانت و خواهرت رو هم دیدم (اینجا یه توضیحی بدم ما تو فامیل پسر هم سن شیدا نداریم و به همین دلیل شیدا تجربه برخورد با جنس مخالف خودشو نداشت و پدرش هم که فکر می کرد که شیدا بزرگ شده کمتر بهش توجه می کرد و اینکه بغلش کنه و ببوسش و بهش ابراز محبت کنه موکول میشد به تبریک عید یا تولدش و همین امر موجب شده بود که کنجکاوی شیدا گل کنه و بخواد این جنس ذکور رو بیشتر بشناسه). برام گفت که اون روز بهش گفتم که تا خودتون رو معرفی نکنید نمی تونم باهاتون صحبت کنم و تلفن رو قطع کردم. روز بعد تو مدرسه موضوع رو برای آیلار تعریف می کنه و آیلار هم که تجربه کافی در این زمینه داشته کلی راه و روش یادش داده بود و بهش گفته بود که باهاش قرار بزار باهم بریم ببینیمش . دفعه بعد که دوباره پسره زنگ می زنه برای اینکه شیدا باهاش صحبت کنه مجبور می شه خودشو معرفی کنه و می گه که من اون روز که شما رو دیدم عاشقت شدم . اینطور که خود شیدا برام تعریف می کرد، گفت مامان دفعه اول بود که یه پسر می گفت که دوستم داره و این حرف زیباترین جمله ای بود که تو عمرم شنیده بودم. اون شب که شیدا برام تعریف می کرد احساس می کردم دوباره داره حالم بد می شه. نمی خواستم متوجه بشه که با شنیدن حرفاش دچار افت فشار و سرگیجه می شم به همین خاطر بهش گفتم که بقیه شو بزار برای فردا شب چون صبح باید زود بیدار شیم.

واقعاً نمی دونستم چه کار کنم . سردرگم شده بودم. پیش خودم می گفتم آخرش چی می شه من که می دونم  نمی شه اسمش رو عشق گذاشت و فقط یه هوس بچه گانه س . می ترسیدم که مبادا دخترکم دچار یه اشتباه بشه . نکنه یه وقت گولش بزنه. اگر یه وقت بلایی سرش بیاد چی؟ و هزاران فکر دیگه که مثل خوره به جونم افتاده بود. فردای اون روز زنگ زدم و از یه مشاور وقت گرفتم برای 10 روز بعد بهم وقت داد. شب بعد دوباره رفتم اتاقش و مابین صحبتمون ازش پرسیدم که حالا با یه لحظه دیدن مطمئنی که از قیافه طرف خوشت میاد (این سئوال بیشتر به این خاطر بود که بدونم غیر از اون روز همدیگرو دیدن یا نه) شیدا گفت مامان قیافه خوبی داره. پرسیدم مگه دیدیش؟ گفت مامان نمی خوای بقیه خاطراتت رو برام تعریف کنی؟ بهش گفتم من این خاطراتم رو تا حالا برای کسی نگفته بودم و تو اولین کسی هستی که این حرفها رو از من شنیدی و من خوشحالم از اینکه همه چیزو صادقانه و مثل یه دوست برای تو تعریف کردم. خوشبختانه شیدا دختر زرنگیه و خیلی خوب متوجه منظور من شد. گفت مامان یه روز باهاش قرار گذاشتم و با آیلار رفتیم و توی پارک همو دیدیم. من نمی دونستم که چی باید بگم برای همین بهش گفتم می دونی چرا می گن عشق و دیوانگی با هم هستن؟ گفت نه. براش داستانشو تعریف کردم (حتماً همتون این داستانو خوندین دیگه) . بعد هم شب بخیر گفتم و رفتم اتاقم.

شب بعد دوباره با هم حرف زدیم و شیدا خواست نظر منو در مورد عشق و دوستی پس ر و دخت ر بدونه (اینجوری نوشتم که کسی اشتباهی نیاد اینجا).  سئوال سختی ازم پرسیده بود ولی من تصمیم خودمو گرفته بودم . می خواستم باهاش صادقانه صحبت کنم نه اینکه هرجا که به مصلحت خودم بودم حرف دلمو عوض کنم.

بهش گفتم دخترم من عاشق عشق و عشاق هستم. عشق اصلاً چیزه بدی نیست. عاشق شدن هم گناه نیست. کسی که عاشق نشه باید مطمئن باشه که یه چیزی تو وجودش کم داره. عشق رو خدا آفریده. پس عشق یه احساس مقدسه . عشق یه دونه داره که وقتی بچه ای می خواد به دنیا بیاد خدا اون دونه رو توی قلب اون بچه می زاره. و همینطور که بچه به دنیا میاد و بزرگ میشه اون دونه هم باهاش رشد می کنه و تبدیل می شه به میوه عشق که شیرین ترین و لذیذترین میوه هستش. ولی این میوه هم درست مثل میوه های دیگه باید به موقع و تو فصل مناسبش چیده بشه تا بتونه اون شیرینی و لذتی که داره کامل به صاحبش برسونه. گفت مامان فصل مناسبش چه وقتیه؟ آدم از کجا باید بدونه که وقت چیدن اون میوه رسیده؟ گفتم: عزیزم بدترین موقع چیدن این میوه وقتی که کال باشه . وقتی میوه کال رو بچینی یه گاز بهش می زنی و مبینی که تلخ و گسه خیلی که هنر کنی همون گازی که زدی قورت بدی و بقیه میوه رو پرت می کنی دور. بهش گفتم که آدم باید حواسش جمع باشه تا عشقو با هوس اشتباه نگیره چون خیلی شبیه به هم هستن و معمولاً آخر کار معلوم می شه که عشق نبوده.

گفتم شیدا جون من منتظر اون روزی هستم که ببینم تو تونستی جفت خودتو پیدا کنی، کسیو که واقعاً عاشق تو باشه و همینطور تو هم عاشق اون باشی. گفت مامان پس شما مشکلی با این موضوع نداری. گفتم اگر مطمئن باشم که درست متوجه منظورم شدی ، هیچ مشکلی ندارم. دیر وقت بود و باید می خوابیدیم. خیلی شنگول شده بود. من حرف دلمو بهش زده بودم ولی هنوز حرفام تموم نشده بود. نمی تونستم همه چیزو یه دفعه بهش بگم . فکر می کردم باید مرحله به مرحله پیش برم تا هم منو باور کنه و هم حرفامو و فکر نکنه که دارم براش فیلم بازی می کنم.

 ادامه دارد....

پی نوشت: همیشه یادآوری خاطراتی که جسم و روحو آدمو اذیت کرده آزار دهنده هست . ولی الان که دارم این خاطراتو مرور می کنم احساس می کنم که سبک می شم و این به خاطر اینه که شماها هستید و حرفهای منو می خونید. خیلی دوستتون دارم .

(چون جواب سئوالمو گرفتم پاکش کردم . ممنون )

دلم گرفته، ای دوست !            هوای گریه با من

گر از قفس گریزم                     کجا روم، کجا، من؟

کجا روم؟ که راهی                   به گلشنی ندانم

که دیده برگشودم                     به کنج تنگنا، من

نه بسته ام به کس دل              نه بسته دل به من کس

چو تخته پاره بر موج                  رها، رها، رها ، من

ز من هر آن که او دور                چو دل به سینه نزدیک

به من هر آن که نزدیک               ازو جدا، جدا، من !

نه چشم دل به سویی               نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی                      به یاد آشنا، من

ز بودنم چه افزود؟                     نبودنم چه کاهد؟

که گویدم به پاسخ                     که زنده ام چرا من؟

ستاره ها نهفتم                        در آسمان ابری

دلم گرفته ، ای دوست!              هوای گریه با من ...

پ.ن: هر چقدر هم شکیبا باشم یه وقتایی دلم گریه می خواد. مثل امروز