دوستای خوبم سلام . ممنون از همه شما که تو این چند روز به فکر من بودین. واقعاْ دلم برای همتون تنگ شده بود . هفته پیش که کلاْ مدارس کرج تعطیل بود. دو روزش هم که اداره ما تعطیل بود دو روز هم مرخصی گرفتم و پیش بچه ها بودم.  ولی به خاطر صرفه جویی در مصرف گاز بخاری یکی از اتاقها رو خاموش کردم و چون کامپیوتر تو همون اتاق بود تو این یک هفته کلاْ کامپیوتر و اینترنت تعطیل بود.

نوشتن در مورد روزهای گذشته کمی سخته. مخصوصاْ من که عادت ندارم خاطراتم رو بنویسم . البته هیچوقت خاطرات رو چه خوب و چه بد فراموش نمی کنم و هرموقع که نیازی به مرورشون داشته باشم درست مثل یه فیلم جلوی چشمام رژه می رن. بعضی از خاطرات هستن که از حد یه ماجرا پیشتر نمی رن ولی بعضی از خاطرات، تجربه های ارزشمندی هستن که شاید مطرح کردنش برای عده ای مفید باشه . برای همین هم موضوع نامه ای که تو پست قبل نوشتم رو می نویسم.

ماجرا از اونجا شروع شد که دخترمو تو یه دبیرستان غیرانتفاعی برای اول دبیرستان ثبت نام کردم. روز اول مهر شیوا رو بردم مدرسه(کلاس اول بود) و بعد رفتم مدرسه شیدا چون مسیر رو بلد نبود باید خودم می بردمش . وقتی رسیدیم مدرسه بچه ها رفته بودن سرکلاس . شیدا هم رفت کلاس. بعدازظهر که از سرکار برگشتم شیدا برام تعریف کرد که صبح که رفته  سرکلاس دبیر شیمی سرکلاس بوده و داشته از بچه ها سئوال می پرسیده . شیدا رو همونجا پای تخته نگه می داره و ازش می خواد که خودشو معرفی کنه و بعد هم به سئوالش جواب بده (ظاهراً بقیه دانش آموزها نتونسته بودن جواب بدن) وقتی شیدا خودشو معرفی می کنه آقای دبیر بعد از شنیدن فامیلی و جواب درست سئوالش کلی شیدا رو تحویل می گیره و ازش می پرسه که سال پیش کدوم مدرسه بودی و کلی ازش تعریف می کنه و بهش بال و پر می ده و همین امر باعث می شه که از روز اول شیدا مورد توجه و البته حسادت بعضی از دخترا قرار بگیره . ما بین صحبت هاش گفت که با بغل دستیش دوست شده و کلی با هم صحبت کردن (این موضوع برام عجیب بود چون شیدا هم مثل خودم زود با کسی گرم نمی گیره) . از آیلار (اسم دوستش) کلی تعریف کرد.

من به دوست خیلی اهمیت می دم و فکر می کنم که خیلی وقتها می شه آدمها رو از روی دوستاشون شناخت (البته استثنا هم داره) برای همینه که به راحتی با کسی دوست نمی شم . همین جا به همه مادرها و پدرها توصیه می کنم که حتماً دوستای بچه هاشونو ببینن و تا حدی هم در مورد خانواده هاشون  اطلاعات کسب کنن. فردای اون روز شیدا می خواست که خودش بره مدرسه ولی بهش گفتم که یه سری از کارای ثبت نام مونده که باید امروز بیام و انجام بدم. با هم رفتیم مدرسه آیلار جلو در مدرسه منتظر شیدا بود. به هم معرفی شدیم و کمی با هم صحبت کردیم بعد بچه ها رفتن سرکلاس من هم رفتم.

آیلار ظاهراً دختر ساده و خوبی بود. از لحاظ درسی در حد متوسط بود. اوائل فکر میکردم شاید برای اینکه شیدا تو درسها کمکش کنه بهش چسبیده . دو هفته بعد اولین جلسه مدرسه برگزار می شد. از شیدا خواستم که ساعت اومدن مامان آیلارو بپرسه و بهم بگه. می خواستم مادرش و ببینم . روز جلسه مرخصی گرفتم و زودتر رفتم مدرسه بچه ها تو حیاط بودن با شیدا و آیلار مشغول صحبت بودم که مامان آیلار اومد. با هم سلام و احوالپرسی کردیم و رفتیم به سالن جلسه کنارش نشستم و تا جلسه شروع بشه با هم صحبت کردیم. از طرز صحبت و حرکات چشم ودستش احساس می کردم که ناراحت و عصبیه.

عصر که اومدم خونه شیدا بی صبرانه منتظرم بود. می خواست بدونه نظرم در مورد مامان آیلار چیه. بهش گفتم که خانوم خوبیه و خیلی زحمت بچه هاشو می کشه (البته غیر از این هم نبود ولی این همه چیزی نبود که می خواستم به شیدا بگم) . بهش فرصت دادم تا بیشتر از آیلار برام بگه. برای رفت و برگشتش به مدرسه  سرویس گرفته بودم . پنج شنبه که رفتم مدرسه (من هر هفته پنج شنبه ها به مدرسه بچه ها سر می زنم ) وقتی داشتم از مدرسه می اومدم بیرون خانم ناظم تو حیاط صدام کرد و بهم گفت که مسئول سرویس گفته که تو این هفته شیدا دو بار بین راه از سرویس پیاده شده منم برای اینکه به شیدا بدبین نشه ازش تشکر کردم و گفتم بله درجریان هستم اون دو روز باید می اومد خونه مادر بزرگش برای همین مسیرش عوض شده بود. کلی ازم معذرت خواهی کرد و گفت چون می دونم که به دخترت اهمیت میدی گفتم.

باید می فهمیدم که برای چی بین راه از سرویس پیدا شده و کجا رفته. نمی خواستم ازخودش بپرسم. شیدا یه دفتر خاطرات داره که همه چیزو توش می نویسه دفترش قفل و کلید داره . زودتر تا مدرسه تعطیل نشده برگشتم خونه و رفتم اتاقش میدونستم که کلید دفترش کجاست برش داشتم و بازش کردم وخوندمش. فهمیدم که اون دو روز با آیلار رفته کافی نت و با هم نشستن و چت کردن. کلی هم از این تکنولوژی خوشش اومده بود و  آیدی همه کسانی رو  که باهاشون چت کرده بودن، نوشته بود (شیدا هنوز هم نمی دونه که من دفتر خاطراتشو می خونم و این اطلاعاتو از کجا بدست آورد م . بعداْ بهش کفتم که یکی از همکارام اونو دیده و بهم گفته).

وقتی ماجرای اون دو روز رو خوندم تو دلم کلی بد و بیراه به همسرم گفتم. آخه چند وقت پیش شیدا در مورد چت سئوالاتی کرد (همون وقتایی بود که بحث منسجر و چت تو مدرسه ها داغ شده بود) . دفعه اول که پرسید پدرش اونقدر تند و بد باهاش برخورد کرد که دیگه حرفی نزد. من خودم معتقدم که والدین نباید روبروی بچه هاشون بایستن بلکه باید کنارشون باشن تا بتونن مسائل و پیش آمدها رو از زاویه دید فرزندشون ببینن . همسرم درست برعکس من فکر می کنه. می گه بچه ها پررو می شن. گستاخ می شن و ...  همیشه به همسرم می گم من دوست دارم اگر فرزندم هر کاری می کنه جلو چشم خودم باشه تا لااقل بتونم در مواقع لزوم راهنماییش کنم. مثلاً همین قضیه چت من نمی دونستم که دخترم با کی چت کرده و چی گفته و چی شنیده در صورتی که اگر همون موقع خودم کنارش بودم ، قضیه فرق می کرد.

خلاصه همون روزا بود که از طرف مدرسه می خواستن بچه ها رو ببرن اردو شیدا گفت که دوست نداره بره اردو و می خواد خونه بمونه. حدس می زدم که با آیلار قرارهایی گذاشتن صبح که از خواب بیدار شدم شیدا رو هم صدا کردم و بهش گفتم که امروز با من بیا اداره می خوام یه چیزی نشونت بدم گفت چی مامان ؟ گفتم بیا بریم بعد می فهمی. به هر کلکی بود اون روز با خودم آوردمش اداره و نشوندمش پای کامپیوتر و وارد یاهو مسنجر شدم . گفتم بشین می خوام با این برنامه آشنا بشی. اصلا به روی خودم نیاوردم که می دونم رفته کافی نت. با آیدی خودم آنلاین شدم و گذاشتمش در اختیارش و همه چیزو در مورد مسنجر براش توضیح دادم . گفت مامان منم می خوام آیدی داشته باشم، براش یه آیدی درست کردم . اون روز کار تعطیل بود تمام وقت شیدا چت می کرد منم کنارش نشسته بودم و در مورد این محیط مجازی براش می گفتم که نباید به هر کسی اعتماد کنه و... خلاصه کلی براش توضیح دادم برا اینکه خسته نشه بعضی وقتا دو تایی یه نفرو می زاشتیم سره کار و کلی می خندیدیم.

اون روز آخر وقت که می خواستیم بریم خونه بهم گفت که مامان می تونم برم کافی نت ؟ بهش گفتم آره. ولی هر وقت خواستی بری بهم بگو باهم بریم منم خیلی دوست دارم برم کافی نت ، می خوام ببینم چه جوریه. باورش نمی شد. فکر می کرد که باهاش شوخی می کنم . گفت فردا بریم؟ گفتم باشه. فردا که از اداره اومدم به بهانه خرید با هم رفتیم بیرون . بهش گفتم که خوب حالا کافی نت کجاست؟ گفت من بلدم دیگه خودش هم فهمیده بود که من می دونم که رفته کافی نت ولی به روش نمیارم. خلاصه اون روز با هم رفتیم کافی نت و نشستیم سر یه سیستم بعد از یه ساعت رفتیم کافی شاپ و همونجا در مورد آیلار و خانوادش با هم صحبت کردیم به شیدا گفتم که فکر می کنم مشکلاتی تو زندگی آیلار هست و آیلار رابطه خوبی با خانوادش نداره . خیلی تعجب کرده بود و می خواست بدونه که من این چیزاهارو از کجا می دونم. من هم براش توضیح دادم که از صحبت های مامان آیلار و طرز برخوردشون باهم متوجه این مسائل شدم.  گفت ببخشید مامان به آیلار قول دادم که به کسی چیزی نگم. بهش گفتم من کسی هستم؟ گفت نه ، شما مامانم هستید.  شروع کرد به تعریف کردن گفت که پدر آیلار خارج از کشور کار می کنه (پدرش مهندسه) و مامانش  ناراحتی اعصاب داره و  تو خونه با بچه ها نمی سازه، و اینکه بچه هاشو کتک می زنه و اذیتشون می کنه و از خونه بیرونشون می کنه. از شیدا خواستم که روابطشو با آیلار کنترل کنه و زیاد باهاش صمیمی نشه بهش گفتم من به تو اطمینان دارم ولی با شناختی که از روحیت دارم می دونم که ممکن این مسائل ناراحتت کنه . شیدا خیلی برای آیلار ناراحت بود و می خواست که کمکش کنه . به شیدا گفتم که فکر نمی کنم که تو بتونی کمکش کنی ، ولی شیدا ازم خواست که بهش اجازه بدم لااقل در کنار آیلار باشه. با اعتماد به نفسی  که داشت می گفت که حداقلش اینه که راهنماییش می کنم.

فرداش از اداره زنگ زدم به یکی از فامیل ها  و بهش گفتم یه کامپیوتر می خوام و بهش گفتم تا آخر هفته برام بیار و راه اندازیش کن. وقتی موضوع کامپیوترو به همسرم گفتم کلی شاکی شد و مخالفت کرد. من نمی تونستم موضوع رو براش شرح بدم  چون با شناختی که ازش دارم برام مثل روز روشن بود که قشرق به پا می کنه. برای همین مجبور بودم غیر مستقیم براش توضیح بدم و بهش بگم که اگر این امکان تو خونه برای بچه ها فراهم نباشه بچه ها برای تامین نیازشون میرن بیرون و خدا می دونه که چی در انتظارشونه. تا آخر هفته که کامپیوتر آماده بشه اونقدر با همسرم حرف زده بودم که دیگه آخرش راضی شد.

ادامه دارد....

پ.ن ۱: همونطور که تعدادی از دوستان تو کامنت ها شون اشاره کردن، شیدا استعداد فوق العاده ای در نوشتن، طراحی و رنگ آمیزی داره و فوق العاده خوش سلیقه هست .

پ.ن۲: با وجود همه این مطالبی که از خصوصیات اخلاقی همسرم می نویسم باید بگم من به عقاید و نقطه نظرات همسرم فوق العاده احترام می زارم و هیچوقت در این موارد بهش خورده نمی گیرم (قرار نیست که همه آدما یه جور فکر کنن، هر طرز فکری برای خودش قشنگی داری).

تو اتاقم (تو اداره) یه قفسه کتاب دارم. تو این قفسه یه سری کتابای مورد علاقه خودم رو گذاشتم که هر وقت فرصت داشتم، بتونم چند سطری ازشون بخونم . دیروز داشتم کتابها رو مرتب می کردم چشمم افتاد به یه کتاب که مربوط می شه به وقتی که 16 سالم بود . با خانواده رفته بودیم جمکران از اونجا خریدم. کتاب رو برداشتم بازش کردم و یاد اون روزای نوجوانی افتاده بودم. همین طور که کتاب و ورق می زدم یه کاغذ از لای کتاب افتاد. وقتی برش داشتم و خوندمش یه لحظه حالم خراب شد. سرم گیج رفت . نشستم و دوباره خوندمش و هزاربار خدا رو شکر کردم ،که الان که این نوشته رو می خونم دخترم در کنارمه.

یه نامه بود (خودم گذاشته بودمش لای اون کتاب ولی فراموش کرده بودم) از طرف دخترم. مربوط می شه به سه سال پیش . وقتی دخترکم تو سن 15 سالگی فکر می کرد که عاشق شده. حالا ماجراش طولانیه که چطور شد که من فهمیدم و ....

این نوشته رو اون شبی که فکر می کرد که عشقشو از دست داده نوشته و من اونو نگه داشتم تا وقتی خودش مامان شد نشونش بدم. دیروز با خوندن دوبارش خیلی متاثر شدم . کاش همون موقع این وبلاگو داشتم تا اون روزا انقدر بهم سخت نمی گذشت . اینجا می نویسمش تا خودم سبک بشم ، اون موقع خیلی سر این موضوع اذیت شدم. مخصوصاً که  باید تنهایی این مسئله رو حل می کردم .

روزگار غریبیست

نه، روزگار غریب نیست، آسمان، زمین، دریا، مردم غریب نیستند، همه را می شناسم. همه را ، ولی چرا اینگونه غریب به من نگاه می کنند؟ چرا مرا در این پستوی نمناک و تاریک انداخته اند؟ چرا با من حرف نمی زنند؟ چرا چشمهایشان مهربان نیست؟ می شناختم همه شان را روزگاری، می شناختم!! دریا را آبی ، زمین را سبز، آسمان را نیلی و مردم را سفید می شناختم. هم اکنون دریا را قرمز، زمین را خاکستری، آسمان را تیره و مردم را سیاه می بینم؛ خدا پس چه؟ او را نمی بینم، او را هیچگاه ندیده ام ، اما در دل خدا را خاکستری می بینم. نمی دانم چرا؟ نمی دانم از کی؟ نمی دانم از کجا خشم این مردم، زمین و آسمان و دریا و خدا، خدایم مرا گرفته. چیزی در ذهنم جرقه می زند می گوید، عشق، عشق مظلومست، عشق سپیدست ، عشق آسمانیت را از وقتی از تو گرفته اند خشم همه تو را در برگرفته. از صبح گاهی که عشقت، محبوب دلت، رویای زندگیت را به دار آویختند ، روزگار غریب شده است. همین مردم چشم دیدن عشق پاکم ، احساس زیبایم را نداشتند او را از من گرفتند. نه، من را ، من را از من گرفتند و گفتند حالا برو تو آزادی . گفتم پس احساسم ، پس دلم، پس قلبم ، پس عشقم چه؟ گفتند برو ، او تو را رهایت کرده است. آه خدایا ، خدای من،  او مرا رها کرده است؟ مگر می شود؟ مگر می شود عشقم مرا ترک کند و من زنده بمانم؟ نه، نمی شود. چیزی در درونم می گوید: تو نیز دیگر زنده نمی مانی از زنده ماندنت دقایقی بیش نمانده است. برای آخرین بار خود را در آینه می بینم. به صورتم دقیق می شوم ، به چهره ام . آه خدای من چهره ام را میان دیوارهای مرده اتاقم گم کرده ام ولی نه می بینم، می بینم موهای خرمایی فر دارم را که تا کمرم  و روی صورتم ریخته. مادرم این موها، دیگر بلندتر نمی شوند، همیشه آرزو داشتم موهایم بلند باشند، حالا موهایم بلند است حالت دار و خرمایی ، مادرم به یاد داری ، به یاد داری که روزگاری آشنا موهایم را دوست داشتی؟ مادرم خوب نگاه کن، نگاه کن، زیرا دیگر آنها را نخواهی دید. ساعاتی دیگر این موها در زیر خروارها خاک روی صورت کشیده ام را می پوشانند از لا به لای تارهای موهایم چشمانی را می بینم . وای خدایا ، چقدر معصوم و زیبایند. خدایا چگونه تا به حال به این نعمت بزرگ فکر نکرده بودم. چقدر شفافند، رنگ عسلی شان در میان موها و ابروهایم به چشم می خورد. مژه هایم بلند همچو سایه بانی بود برای چشمانم. برای چشمانی که به خدا قسم اجازه عبور از هر چیزی را به آن ندادم ، اجازه عبور هر عشقی، هر نگاهی، هر احساسی را، نه اجازه ندادم. من آنها را معصوم و پاک نگه داشته ام، چقدر دوستشان دارم. امشب شب زیباست. امشت شب وداع با زندگیم ! شب .... خدانگهدارتان – شیدا

پ. ن۱: می دونم این نوشته هیچ مناسبتی با این روزهای عید نداره . ولی وقتی دیدمش همه مناسبت ها رو فراموش کردم.

پ.ن۲: عیناً متنی و که نوشته بود، تایپ کردم بدون هیچ تغییری.

پ. ن۳: این موضوع یه تلنگری بود برام تا واقع بین تر باشم و خودم و بیشتر به دخترم نزدیک کنم.
پ.ن۴: این موضوع یه تجربه خیلی خیلی سخت و تلخ بود برای من حتماْ در آینده در مورد اینکه چه جوری با این مسئله برخورد کردم می نویسم (شاید برای شما مفید واقع بشه).

عید غدیر مبارک

اعلام شد به هجده ذیحجه الحرام

                                         از جانب خدای که یـــا سیــــدالانــام

باشد علــــــی، ولی خدا، اولین امام

                                         تکمیل دین ازو شد و نعمت ازو تمــام

پائی که نیست همره مولا شکسته باد

                                         دستی که نیست یاور آن شاه، بسته باد

تکمیل دین ازو شدو، نعمت از او تمام

                                         عید غدیر بر همه یا رب خجسته بــاد

هر کس به ولایت علــی(ع) قائل شد

                                         تاریکی کفر از دلـــش زایــــل شـــــد

معراج کمال علوی امروز اســـــــت

                                         کز دولت او دیــــــن خدا کامل شـــــد

پ.ن : این کارت پستال  یادت میاد. همونه که دو سال پیش عید غدیر برام فرستادی . پارسال می خواستم نشونت بدم ولی تو کامپیوترم گم شده بود . عیدت مبارک بی وفا  .

چند روز گذشت . دو روز می شد که از همکارام خبری نبود. سرکار نیومده بود. پرسو جو کردم متوجه شدم که مرخصی هم نگرفته. نگرانش شدم . تصمیم گرفتم شب از خونه باهاش تماس بگیرم. وقتی به خونشون زنگ زدم مامانش گفت خوابیده. بهش گفتم من شکیبا هستم وقتی بیدار شد بگین با من تماس بگیره. دو دقیقه بعد خودش زنگ زد . گفت که به مامانم گفتم هرکس زنگ زد و با من کار داشت صدام نکن. گفتم باشه عزیزم فقط می خواستم حالتو بپرسم . نگرانت بودم. مزاحمت نمی شم. ازش خداحافظی کردم. نیم ساعت بعد دوباره زنگ زد گریه می کرد . ازم عذر خواهی کرد و گفت اگر ممکنه بیا خونمون ، می خوام باهات حرف بزنم . گفتم باشه تا 1 ساعت دیگه میام.

حالا کی می خواست همسر جانو راضی کنه که اونوقت شب منو ببره اونجا. با هزار تا کلک و خواهش و تمنا از همسرم خواستم تا منو ببره . بالاخره راضی شد  سریع آماده شدیم و راه افتادیم. همسرم توی ماشین منتظرم موند وقتی زنگ خونشونو زدم با اینکه از آیفون صدای منو شنیده بود باز هم می ترسید درو باز کنه . خودش اومد پشت در وقتی مطمئن شد تنهام درو باز کرد . باورتون نمیشه وقتی چشمم بهش افتاد نزدیک بود پس بیافتم . بغلم کرد و زد زیر گریه منم باهاش گریه می کردم. صورتش کبود شده بود. تو این دو روز به اندازه 10 سال پیر شده بود. مادرش اومد تو حیاط و دعوتم کرد که برم تو خونه. گفتم چی شده؟ چی به روزت اومده؟ گریه می کرد و با هق هق برام تعریف می کرد. گفت سه روز پیش شوهرم بهم زنگ زده گفته بیا خونه مامانم با هم صحبت کنیم . ما که بچه نیستیم، مشکلمون حل می کنیم. این طفلک هم خوشحال شده بود و بعدازظهر از اداره مستقیم میره خونه مادرشوهرش میگفت اول جلو در ازم استقبال گرمی کردن وقتی پامو گذاشتم تو خونه مادر شوهر و خواهر شوهرم شروع کردن به دعوا کردن و فحش و ناسزا دادن . به شوهرش گفته بود که بیا بریم بیرون با هم صحبت کنیم اون هم خندیده بود و گفته بود مگه اینجا نمیشه حرف زد. بعد هم سه نفری ریختن سرشو و کتکش زدن و می گفتن با چه جراتی بچه ما رو فرستادی گوشه زندان . با زحمت از دستشون فرار کرده بود و خودشو به کوچه رسونده بود، همسایه ها اومده بودن و از زیر مشت و لگد نجاتش داده بودن و براش ماشین گرفته بودن ، تا بیاد خونه.

همینطور که تعریف می کرد هر سه تایی گریه می کردیم (من و مامانش و خودش) . پرسیدم چرا به هم زنگ نزدی ؟ گفت : با این سر و وضع که نمی تونستم بیام اداره نمی خواستم تو رو هم ناراحت کنم. گفت: باز دوباره شوهرش گفته تو این چند روزه که مجبوری خونه بمونی ، محل کارت آشتو می پزم. یه کم خودمو جمع جور کردم به خودم تشر زدم که مثلاً تو اومدی کمکش کنی ، نشستی باهاش گریه می کنی. گفتم اصلاً نگران نباش . همه چیز درست می شه . بخدا توکل کن منم هر کمکی که بتونم دریغ نمی کنم. همسرم که تو ماشین خسته شده بود  اومد و زنگ خونه رو زد من تازه یادم اومد که همسرم بیرون منتظرمه . خداحافظی کردم و اومدم.

اون شب تا صبح نتونستم بخوابم. صبح رفتم سرکار . نمی دونستم چه کار باید کنم؟ همینطور که سرم رو میز بود. شنیدم که کسی سلام می کنه . سرمو بلند کردم معاون اداری ومالیمون جلو میزم وایستاده بود. قیافه منو که دید (با اون همه گریه و شب بیداری تصور کنید چه قیافه ای داشتم) پرسید اتفاقی افتاده؟ گفتم نه. بیچاره کارش یادش رفته بود. گفت بعدا میام. دیگه طاقتم سرآمده بود. صداش کردم و گفتم آقای مهندس ببخشید . خودم هم نمی دونستم چی می خوام بگم!! گفتم آقای...(شوهر همکارم) نیومده پیش شما؟ یه نگاهی از روی تعجب به من کرد و گفت : چطور ؟ گفتم همینطوری می خواستم بدونم. گفت : دیروز اومد ولی من جلسه داشتم قراره امروز بیاد. با من چه کار داره ؟ بهش گفتم من حدس می زنم که باهاتون چه کار داره ولی الان نمی خوام چیزی بگم فقط یه خواهش ازتون دارم قبل از اینکه در مورد حرفاش فکر کنید و تصمیمی بگیرید منو در جریان بزارید(نمی خواستم فکر کنه که قصدم خراب کردن ذهنش نسبت به اون آقاست).گفت : باشه حتماْ.

بعدازظهر از دفتر آقای مهندس زنگ زدن که بیا مهندس کارت داره؟ وقتی رفتم تو اتاق سرشو توی دستاش گرفته بود . گفت : بفرمایید بشینید. بعد گفت حالا بگو ببینم قضیه چیه؟ گفتم اومد؟ گفت : بله. گفتم من تا ندونم که اون آقا به شما چی گفتن نمی تونم چیزی بگم .

می دونید چی بهم گفت؟ گفت حرفاش اونقدر زشته که نمی تونم به شما بگم. منم تا اونجایی که امکان داشت موضوعو براش گفتم و قضیه تهدید همسرش رو هم گفتم. همینطور که براش تعریف می کردم اشکم دراومده بود. واقعاْ تعجب کرده بود (آخه تا اون موقع شرایطی زیادی پیش اومده بود که اشک بقیه خانوما دراومده بود و من همین جوری مثل سنگ خارا سفت و محکم وایستاده بودم و حرفمو زده بودم ) .

خلاصه کنم. بهم قول داد که از نظر کاری براش مشکلی پیش نیاد. گفت از یه مرد بعیده اینطور صحبت کردن. می گفت اون زن هنوز ناموسه اونو نمی دونم چطور به خودش اجازه می ده که اینطوری در موردش صحبت کنه (نمی دونم چی بهش گفته بود) . تشکر کردم و اومدم اتاقم . به همکارم زنگ زدم و جریانو براش گفتم. بهش گفتم فردا بیا سرکارت .

آخرین دادگاه شون چند وقت دیگس . نتیجه دادگاه و  براتون می نویسم.

دو روز دائم در حال فکر کردن بودم . خودمو جای همکارم میزاشتم و بارها بارها به حالش گریه کردم. هر وقت می دیدمش، انتظارو تو چشمامش می خوندم (همکارم خواهر نداره- مادرش هم پیره - پدرش فوت کرده – یه برادر داره که خارج از کشور زندگی می کنه) اون همه امیدشو به من بسته بود. خدایا من چه کار می تونستم براش کنم. بعد دو روز صداش کردم اومد اتاقم . بهش گفتم من خیلی فکر کردم . ازش خواستم تا اونجایی که می تونه سعی کنه دوباره زندگیشو سر و سامون بده . از عواقب طلاق براش گفتم . از آینده دخترش ، از مشکلاتی که براش پیش می آد . ولی فایده ای نداشت. گفت این ازدواج از اول اشتباه بوده و حالا جلوی ضررو از هر جا بگیرم منفعته. گفت اگر الان جدا نشم این اتفاق دو یا سه سال دیگه می افته و اون موقع سخت تر از الان میشه . اون تصمیم خودشو گرفته بود و می خواست جدا بشه.

بهش گفتم اول از همه باید فکر بازخریدی و کنار گذاشتن کارتو از سرت بیرون کنی چون با این کار نه تنها مشکلی حل نمیشه بلکه مشکلات مالی هم گریبان گیرت می شه. گفتم مطمئن باش همسرت نمی آد اینجا و همه اینها فقط یه تهدیده. ولی خودش می گفت خیلی کله خره . می دونم که اگر بهش فشار بیاد این کارو می کنه. بهش اطمینان دادم که پشتش هستم و نمی زارم که موقعیتش تو محل کار به خطر بیافته.

ازش خواستم در اولین موقعیت برادرشو در جریان بذاره (تا اون موقع برادرش موضوعو نمی دونست) شاید نتونه بیاد اینجا و کمکت کنه ولی بهش بگو می خوای وکیل بگیری و نیاز به پشتیبانی مالی داری. همون شب با برادرش تماس گرفته بود و همه چیزو براش تعریف کرده بود . برادرش هم گفته بود که برو وکیل بگیر من تمام مخارجشو می دم و تا آخر هفته برات پول می فرستم. از این بابت خیالم راحت شد.

از طریق یکی از همکارای دیگه که همسرش وکیله یه وکیل خوب و کارکشته پیدا کردیم . زنگ زد و ازش وقت گرفت. اولین جلسه ای که رفته بود پیش وکیل، بهش قول داده بود که کاراشو درست کنه و حضانت بچه رو هم براش بگیره. اولین اقدامی که وکیل کرد این بود که مهریه رو اجرا بزاره. همسرش چند روزی زندانی شد بعد مهریه رو قسط بندی کردن و قرار شد ماهانه مبلغ ناچیزی از مهرو پرداخت کنه (می بینید قانونو )

 با تعریف هایی که از همسرش کرده بود ازش خواستم که کسی ندونه که با من صحبت کرده و همه این مسائل در خفا باشه (نمی خواستم خودمو با همسرش درگیر کنم) چون اصلاً ازش بعید نبود که اگر بفهمه من زنشو راهنمایی می کنم برای من هم مشکل درست کنه (البته باید بگم که کاری از دستش برنمیامد من تو محل کارم اونقدر وجه دارم که کسی نتونه خرابم کنه ولی حوصله دردسر نداشتم) .

ادامه دارد....

پ.ن: ببخشید اونقدر کار تو سرم ریخته که این چند خط هم به زور نوشتم. می خواستم امروز تمومش کنم ولی نشد.

مدتیه که ذهنم درگیر مشکلیه که برای یکی از همکارام پیش اومده. چهار سال پیش با مردی که چند سال از خودش کوچیکتره  ازدواج کرد. توسط یکی از آشناهاش براش کار جور کرد و زندگیشونو شروع کردن. یه مدتی می شد که از همکارای دیگه می شنیدم که تو زندگیش مشکل داره و چند بار هم رفتن دادگاه برای طلاق. حرف پشت سرش زیاد شده بود هرکس یه چیز میگفت  هرکس یه جور قضاوت می کرد من نمی دونم مردم چه جوری به خودشون اجازه میدن تو شخصی ترین مسائل زندگی دیگران خودشونو سهیم بدونن و ارائه طریق کنن. چند بار به چند تا از همکارا تذکر دادم که درست نیست پشت سرش اینجور حرف می زنید، شما که در جریان زندگی این بنده خدا نیستید ، چه می دونین که اصل ماجرا چیه .

 برام خیلی عجیب بود آخه خودش آدمی نیست که بشینه و سفره دلشو پیش همه باز کنه پس این همه اطلاعات چه جوری بین همکارا پخش شده بود؟ بعد فهمیدم که همسرش تو محل کارش ( محل کارش ارتباط مستقیم با اداره ما داره) با چند تا از همکاراش درد و دل کرده اون آقایون محترم هم که به اداره ما رفت و آمد دارن نیت خیر داشتن و مثلاً خواستن برای رفع مشکل اینا پا درمیونی کنن ، موضوعو با چند تا از همکارای ما درمیون گذاشتن و به سبب کار خیر این آقایون همه در جریان اهم اخبار زندگی این خانوم قرار گرفتن.

چند وقت پیش به من زنگ زد . گفت می خواد باهام صحبت کنه. بعد از ناهار با هم رفتیم تو محوطه قدم زدیم . اولش منتظر بود که من از چیزایی که شنیدم بگم و پرس و جو کنم ولی وقتی دید که انگار من چیزی نشنیدم، بهم گفت که خسته شدم ، می خوام خودمو بازخرید کنم . وقتی دلیلشو پرسیدم گفت دیگه طاقت ندارم قصه زندگیمو از دهن بقیه بشنوم اون هم همش دروغ.
من فقط گوش می کردم و چیزی نمی گفتم خودش برام تعریف کرد و گفت مشکلشون چیه (چون می دونم راضی نیست از مشکلش چیزی نمی گم) و گفت که می خوام طلاق بگیرم ولی دلم پیش دخترم (یه دختر 2 ساله داره) می گفت شوهرم گفته از تمام حق و حقوقت حتی از بچه  بگذر تا طلاقت بدم. اشکش درآومده بود . گفت من طاقت دوری دخترمو ندارم و نمی خوام که دخترم زیر دست نامادری بزرگ بشه (مطمئن بود که بلافاصله بعد از طلاق همسرش ازدواج می کنه) دلش خیلی پر بود هم از زندگی خودش و هم از دست همکاراش. خلاصه ازش پرسیدم : کمکی از من برمی آد؟ گفت برو پیش معاون اداری و مالی بهش بگو کارای بازخریدی منو زود انجام بدن تا من بتونم سریع برم. هم از دست این حرف و حدیث ها خلاص بشم هم اینکه شوهرم تهدیدم کرده گفته میام پیش رئیست و آبروتو می برم کاری می کنم که دیگه نتونی سرتو تو محل کارت بلند کنی . می خوام تا این اتفاق نیافتاده برم .  ازش خواستم یکی دو روز بهم وقت بده حسابی قاطی کرده بودم . گفتم من باید فکر کنم. ببینم چه کار می تونم کنم. تو هم خونسرد باش و سعی کن زیاد به حرف بقیه اهمیت ندی.

ادامه دارد...

پ.ن: ببخشید وقت ندارم همشو یه دفعه بنویسم. سعی می کنم فردا بقیشو بنویسم.
        یه وقت فکر نکنید که می خوام تقلید کنم و دنباله دارش کنم (نه جون خودم)